"Mam 59 lat i przestałam zapraszać gości do swojego domu. Rodzina i znajomi się dziwią, ale ja wszystko przemyślałam i nie zamierzam zmieniać zdania. To mój dom i to ja mam się w nim dobrze czuć. Mam swoje powody... Żałuję, że zdecydowałam się na tę zmianę tak późno".
*Publikujemy list od czytelniczki.
Przemyślałam sprawę i przestałam zapraszać gości w swoje progi
Trzeba zacząć od tego, że nie jestem już pierwszej młodości. Mam swoje przyzwyczajenia, lubię, gdy w moim domu jest cisza i spokój, zwłaszcza gdy wracam zmęczona po pracy — na szczęście został mi już tylko rok do emerytury.
Zaczynam robić się wygodna... Choć moja decyzja nie wynika z egoizmu. Starałam się przeprowadzić zmianę tak, żeby nikogo z bliskich mi ludzi nie urazić. Nie jestem takim typem człowieka...
Moje dzieci i wnuki odwiedzały mnie raz na kilka tygodni, a koleżanki wpadały na kawkę albo herbatę, ale jakiś czas temu zapowiedziałam wszystkim, że to koniec. Od tej pory zmieniam reguły gry. Przemyślałam to dokładnie i uważam, że to jedyne słuszne rozwiązanie.
Nie przyjmuję gości z kilku ważnych powodów
Nie czuję się dobrze w roli gospodarza. Całe to zamieszanie, sprzątanie przed wizytą i bałagan po wszystkim, sterty brudnych naczyń, hałas i niepokój, o której w końcu wyjdą...
Nawet gdy byłam już zmęczona, musiałam tkwić w tym z uśmiechem na twarzy, bo niegrzecznie byłoby ich wyprosić... Doprowadzało mnie to do bezsennych nocy.
Naprawdę potrzebuję spokoju. Kocham swoje dzieci i roześmiane wnuki, ale ich odwiedziny w moim domu kosztowały mnie zbyt wiele. I wcale nie chodzi mi o pieniążki.
Wizyty bliskich wiązały się z wieloma dodatkowymi obowiązkami, a ja nie mam już na to siły. Ugotować, posprzątać, pozmywać po tylu ludziach to nic przyjemnego.
Zamiast spotkań u mnie zaproponowałam inne rozwiązanie
Postanowiłam więc, że zamiast zapraszać wszystkich do siebie i częstować domowym ciastem, tym razem... zarezerwuję stolik w pobliskiej restauracji.
Kosztowo wyjdzie podobnie, bo nie oszukujmy się, przyjmowanie gości w domu też wymaga zrobienia zakupów i wydania jakiejś kwoty.
W restauracji zamówimy sobie coś pysznego, maluchy pobawią się w kąciku dla dzieci, porozmawiamy... Spędzimy miło czas, a obsługa zadba o to, żeby wszyscy byli zadowoleni.
Nie będę musiała niczym się martwić, a na koniec będę mogła wrócić do domu wtedy, kiedy będę miała na to ochotę. I będzie na mnie tam czekała znajoma cisza, porządek i spokój. I pusty zlew.
To idealne rozwiązanie. Moi bliscy także byli zaskoczeni i sceptyczni, ale wszystko zrozumieli i zgodzili się ze mną. Po kilku spotkaniach byli zachwyceni tym nowym zwyczajem. Żałuję, że zdecydowałam się na to tak późno.
Marianna
