Wydawało mi się, że życie z moim mężem jest usłane różami, bo sprawiał wrażenie zakochanego we mnie od momentu poznania, ale rzeczywistość okazała się dla mnie bardzo okrutna i dziś piszę do was, będąc nieszczęśliwą rozwódką.
*Publikujemy list naszej czytelniczki.
Odszedł ode mnie, gdy walczyłam o życie
Nie chciałam nigdy rozchodzić się z Błażejem, bo czułam, że nadajemy na tych samych falach i mogę na nim polegać, ale najwidoczniej on miał wobec mnie inne plany i nie chciał dłużej kroczyć ze mną przez życie, co oczywiście złamało mi doszczętnie serce, ale nie miałam zamiaru prosić go o miłość, bo szacunek do siebie samej cenię ponad wszystko.
Mam tylko żal do Błażeja, że miał romans przez ostatnie pół roku i nie odważył się na to, aby wyznać mi prawdę tylko udawał przede mną idealnego męża i przed swoją nową partnerką także. Nie chciałam o naszym rozstaniu mówić bliskim i myślałam, że po prostu temat rozejdzie się w jakiś naturalny sposób po kościach, ale moi rodzice nie dali mi spokoju, gdy dowiedzieli się, że Błażej mnie zostawił dla młodszej kochanki. Nalegali, abym domagała się od niego alimentów, ponieważ w czasie gdy odszedł ode mnie, byłam chora.
Samotna, ale z ogromnym wsparciem
Walka z rakiem jest wyczerpująca i nie miałam zamiaru jeszcze sądzić się z byłym już mężem, ale czułam potrzebę, aby odezwać się do teściów i poinformować ich, że już nie zobaczą mnie raczej nigdy w życiu. Byłam w szoku gdy Maria i Edmund potraktowali mnie w inny sposób niż się spodziewałam. Powiedzieli, że wstydzą się zachowania Błażeja i nie tak go wychowali, a przy okazji dodali, że nie godzą się na razie na to, że w życiu ich syna pojawiła się kochanka.
Dodali także, że zawsze mogę na nich polegać i finansowo będą mnie wspierać do momentu aż nie skończę chemioterapii. Bardzo mnie wzruszyło to, jak mnie potraktowali i naprawdę nie spodziewałam się, że tak naprawdę od obcych ludzi uzyskam ogromne wsparcie, którego nie dał mi mąż. Od czasu gdy dowiedzieli się o rozwodzie, dzwonią do mnie codziennie, a kilka razy nawet przyjechali z drugiego końca Polski tylko po to, aby móc wypić ze mną kawę. Nie wiem czy kiedykolwiek jeszcze się zakocham, ale na pewno mojemu byłemu mężowi jestem wdzięczna za to, że poznałam jego rodziców. Życzyłabym każdemu takiego wsparcia, jakie ja otrzymałam od nich.
Walcząca z chorobą Wiktoria
