"30 lat – tyle czasu zajęło mi zrozumienie, że nie jestem niczyją służącą. Jedni powiedzą, że zmarnowałam życie. Ja się cieszę, że przynajmniej na stare lata zmądrzałam. Jeszcze zdążę skorzystać z życia. Tymczasem mój mąż i synkowie… Cóż, niech sami sobie teraz radzą!"
*Publikujemy list od czytelniczki
Małżeństwo z wyboru
Miałam zaledwie 20 lat, jak wyszłam za mąż. Pochodziłam z biednej rodziny, gdzie ojciec pił i bił, a matka musiała na nas wszystkich pracować. Nie było za ciekawie, oględnie mówiąc. Wiele razy, będąc nastolatką, marzyłam o tym, aby jak najszybciej opuścić dom i zając się swoim życiem. Mieć własny dom, własną rodzinę. Na pewno lepszą od tej, którą miałam. I pozornie moje marzenie się spełniło. Ale nie do końca jakbym chciała.
Marka poznałam na potańcówce. Był w naszej miejscowości przejazdem, spotkał się z kolegą, który potem był świadkiem na naszym ślubie. I tak się zaczęło. Zabiegał o mnie, przyjeżdżał z kwiatami, zabierał na drugie spacery. Szczerze mówiąc, nie musiał dużo robić. W wieku 17 lat byłam tak zdesperowana moją sytuacją w domu, że zgodziłabym się pójść z kimkolwiek. Marek zabiegał o mnie jeszcze przez jakiś czas, ale oboje byliśmy w trakcie nauki. Ustaliliśmy, że jak tylko skończymy naukę, to weźmiemy ślub. Tak też się stało. Od razu wpadłam w wir domowych obowiązków. Mieszkaliśmy na początku z jego rodzicami, ale było mi bardzo ciężko, więc szybko przenieśliśmy się na swoje.
Koniec bycia niewolnicą
Na początku nie pracowałam, bo od razu zaszłam w ciążę. Całymi dniami zajmowałam się domem, prałam, gotowałam, prasowałam, sprzątałam. Kiedy Marek wracał z pracy, zawsze czekał na niego ciepły obiad na stole. Na początku był mi bardzo wdzięczny i dziękował za pyszny posiłek, ale potem stwierdził, że to już standard i nie mówił już nic. Urodziła nam się dwójka chłopców. Niestety, z perspektywy czasu widzę, że popełniłam okropny błąd. W ramach wdzięczności dla mojego męża za to, że zabrał mnie z domu, przez całe życie mu usługiwałam, a potem jeszcze naszym synom. Oczywiście, kocham ich ponad życie, ale poświęciłam im najlepsze lata swojego życia. Oni dzisiaj w ogóle tego nie doceniają. Co więcej, nie potrafią sami w ogóle koło siebie zrobić w zasadzie nic. Dlatego uważam, że zawiodłam ich jako matka.
Ale jest jeszcze dla mnie szansa. Ostatnio poznałam kogoś. Kogoś, kto mnie docenił. Postanowiłam zostawić męża. I tak od dłuższego czasu nasze małżeństwo istniało tylko na papierze. Oczywiście, wściekł się, ale nie dałam za wygraną. Zostawiłam mu wszystko – nasze mieszkanie i samochód, zabrałam tylko oszczędności. Dzisiaj jestem inną kobietą. Chodzę do fryzjera, na zumbę, do kina, mam faceta, który o mnie dba. No i odkryłam na nowo przyjemności płynące z bliskości z drugą osobą! Mogę śmiało powiedzieć, że odzyskałam moje życie. Życie, którego nigdy nie miałam. Przez 30 lat byłam służącą, teraz czas, abym przez kolejne 30 lat żyła jak królowa!
Krystyna
