"Kosztowna pamiątka rodzinna zniknęła w niewyjaśnionych okolicznościach. Postanowiłam przeprowadzić drobiazgowe śledztwo i odkryłam sprawcę. Rezultat sprawy był dla mnie olbrzymim zaskoczeniem".
*Publikujemy list naszej czytelniczki.
Ktoś ukradł złoty pierścionek
Mamy w domu taką tradycję, że z pokolenia na pokolenie przekazujemy sobie kilka kosztownych pamiątek rodzinnych. Wśród nich najdroższy jest złoty pierścień mojej prababki. Jest on wart niemałą fortunę, więc przechowujemy go w naszym małym sejfie, do którego znam hasło tylko ja i mój mąż.
Niestety, pierścień zniknął kilka dni temu. Ktoś go wyjął i zamknął sejf na kłódkę.
Najgorsze w tym wszystkim było to, że tydzień temu organizowaliśmy przyjęcie, na którym było około 30. osób. Z drugiej strony przecież tylko ja i mój mąż znaliśmy kod do sejfu, więc bardziej byłam zdania, że pewnie ktoś z najbliższej rodziny zabrał pierścionek właśnie w czasie tej uroczystości, żeby znacznie trudniej było ustalić sprawcę.
Podejrzanych było kilka osób:
- Mój mąż, z tego względu, że znał kod. Z drugiej strony nie miał powodu do tego, aby brać pierścionek. Przecież on jest typem mężczyzny, który bardzo mocno dba o finanse i oszczędza, a w sejfie pierścionek był bezpieczny.
- Mój starszy syn Andrzej. Mój starszy syn właśnie skończył 27 lat i planował wspólną przyszłość z dziewczyną, której chciał się oświadczyć. Trudno było mi powiedzieć, dlaczego on miałby wziąć pierścień, tym bardziej że sam pracował i nieźle zarabiał. Chciał się wyprowadzić już niebawem, ale jeszcze na razie nie podjął takiej decyzji.
- Dziewczyna mojego syna Andrzeja. W zasadzie znów nie widzę tutaj bezpośredniego powodu, ale z drugiej strony tak do końca jej nie znałam, a wiem, że jest z biednej rodziny. Poza tym wiedziała o tym pierścionku i bardzo jej się podobał.
- Moja młodsza córka Ola. Ola była zachwycona pierścionkiem i czasem nawet mówiła, że tak jej się podoba, że ona mi go zabierze, bo jest piękny. Nigdy nie uważałam swojej córki za złodziejkę, ale z drugiej strony 16-latki miewają dziwne pomysły...
Przeprowadziłam własne śledztwo
Postanowiłam odkryć prawdę. Z każdym porozmawiałam, ale od każdej osoby usłyszałam same ogólniki i wzajemne oskarżenia. Tak naprawdę niczego istotnego się nie dowiedziałam.
Postanowiłam zablefować i stwierdziłam, że zgłosiłam sprawę na policję i już za dwa dni przyjedzie komendant, który pobierze odciski palców, chyba że pierścionek się odnajdzie.
Cała moja rodzina zareagowała w taki strachliwy sposób. Widziałem, że moje decyzja jest dla nich zaskoczeniem.
Zamontowałam w pokoju ukrytą kamerę i cierpliwie czekałam. Już dzień później zobaczyłam, kto był sprawcą. To było dla mnie duże zaskoczenie.
Pierścionek ukradł mój starszy syn Andrzej, który właśnie z powrotem wkładał go do sejfu.
Wzięłam go na rozmowę. Okazało się, że odgadł hasło do sejfu, bo rzeczywiście nie było zbyt skomplikowane — data urodzin babki, której pierścień był własnością. Syn zabrał pierścień, bo chciał się nim oświadczyć swojej dziewczynie i pokazać tym samym, że tak bardzo ją kocha.
Wybaczyłam Andrzejowi, a on przyznał się przed najbliższymi, co zrobił. Pojechaliśmy do jubilera i kupiliśmy dla jego dziewczyny wspaniały pierścionek.
Matylda
