"Było tak prawie od początku i najpierw myślałam, że ona zwyczajnie taka jest, a ja lubię kobiety, które potrafią tupnąć nogą. Jednak gdy zaczęła się przede mną otwierać i opowiadać mi o swoim życiu zrozumiałem, że żyje w wiecznym stresie, a nie ma czasu czy możliwości rozładować w żaden sposób ciążącego jej napięcia. Stałem się więc dla niej takim mentalnym workiem treningowym i od kiedy to wiem, nie tylko łatwiej przyjmować mi wszelkie jej obelgi, ale też jestem na swój sposób szczęśliwy, że mogę jej w ten sposób pomóc. A ja znalazłem metodę, żeby aż tak nie bolało".
*publikujemy list od czytelnika
Tak było prawie od początku
Martyna jest bardzo żywiołowa. Taka petarda, której wszędzie jest zawsze pełno. Lubię to w niej. I lubiłem tak naprawdę tę "zołzowatość". To nie ja pierwszy użyłem tego określenia, tylko moi znajomi, którzy nazwali ją właśnie zołzą. W zasadzie przyznałem im rację, ale przecież Martyna ma mnóstwo pozytywnych cech. Kocham ją właśnie taką, jaka jest.
Choć na początku nie było mi łatwo, gdy równała mnie z błotem. Moje poczucie własnej wartości mocno ucierpiało, a było naprawdę na dobrym poziomie. Wierzyłem w siebie, lubiłem siebie, a po kilku miesiącach z Martyną zacząłem zastanawiać się, ile jestem warty i co powinienem w sobie zmienić, żeby widziała we mnie kogoś interesującego.
Na początku Martyna była bardzo skryta. Niewiele o sobie opowiadała, więc wiele razy jej nie rozumiałem i nie umiałem jej pomóc, gdy wpadała w furię. Ale po pewnym czasie dowiedziałem się o niej więcej.
Wreszcie się otworzyła
Być może zaufała mi na tyle, że potrafiła mi już opowiedzieć o trudnej przeszłości. Byłem w szoku, jak wiele stresu przeżywa na co dzień i przestałem się już dziwić, że traktuje mnie w taki sposób.
Ona nie ma czasu ani możliwości, żeby ten stres jakoś inaczej rozładować, to też stałem się dla niej poniekąd takim mentalnym workiem treningowym.
Wiem, że często wcale nie myśli tego, co do mnie mówi. Teraz naprawdę dużo łatwiej mi to wszystko znosić. Choć moi bliscy w dalszym ciągu uważają, że nie powinienem dawać sobą pomiatać i się obrażać.
Ale ja ją kocham. A skoro to jedyny sposób na to, żeby ona choć przez chwilę mogła być spokojniejsza, to jestem w stanie to dla niej znosić.
Znalazłem sposób na to, by bolało mniej
Już, zanim Martyna wraca z pracy, czuję, czy się tego dnia odpali, czy uda jej się rozładować napięcie w inny sposób.
Ostatnio odkryłem, że kiedy zaczyna swój potok słów, prędzej go kończy, kiedy ja po prostu milczę. Nauczyłem się wyłączać na ten czas myśli i po prostu być w tym czasie przy niej. Pozwalać jej obrzucać mnie błotem, ale nie brać tego do siebie.
Widzę jak jej wtedy trudno. Ileż złego musi siedzieć w jej głowie w tym czasie. Myślałem o tym, żebyśmy poszli razem do psychologa, ale ona jest średnio chętna, bo twierdzi, że nie będzie umiała nikomu obcemu opowiedzieć o swoich problemach.
Chciałbym, żeby była radosna, a nie wiecznie sfrustrowana. Czy mogę jej jakoś pomóc?
Maciek
