Gdy zeszłam w ciążę, mąż zapewniał, że będzie dla mnie wsparciem i zrobi wszystko, abym czuła się dobrze w tym błogosławionym stanie tak samo jak i w połogu... niestety rzeczywistość wyglądała zupełnie inaczej. Nie wiem, dlaczego on mi to robi. Mówił, że jestem dla niego całym światem. Czyżby?
*publikujemy list naszej czytelniczki
Szkoda, że mąż kompletnie mnie nie rozumie
Paweł jest generalnie odpowiedzialnym facetem, który rozumie jak funkcjonuje dorosły świat, ale zapomniał chyba o ustaleniach, które mieliśmy na początku ciąży. Ustaliliśmy wtedy, że Przemek nie będzie wymuszał na mnie karmienia piersią, jeśli będzie widział, że nie jestem do tego stworzona. Szybko przekonałam się, że rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej, gdy pojawia się proza życia dnia codziennego.
Nie mogłam niestety zbyt często karmić, ponieważ nie produkowałam pokarmu, a to bardzo mocno irytowało mojego męża, który wręcz wymuszał na mnie to, abym próbowała karmić piersią i tak mówił mi o tym kilkadziesiąt razy każdego dnia...
Co ja mam zrobić?
Na początku traktowałam to jako zwyczajną troskę, ale z czasem zrozumiałam, że jest to jakiś sposób znęcania się nade mną i ja nie chcę w tym uczestniczyć. Powiedziałam wprost Przemkowi, że tym sposobem nic nie osiągnie, a wręcz wzbudza to we mnie obrzydzenie... Oczywiście, że bardzo chciałam karmić piersią, ale nie myślałam, że będzie to dla mnie takie trudne i przepełnione dosłownie cierpieniem.
Bardzo często czuję przy tym bezsilność i zarazem smutek, ponieważ nie mogę dać mojemu dziecku tego, co najlepsze. Nie znałam takich uczuć nigdy wcześniej i nie spodziewałam się, że będę musiała sobie z nimi radzić. A co robił mój mąż?
Nie potrafił powiedzieć miłych słów, które pomogłyby przejść tę ciężką drogę, a zamiast tego usłyszałam, że jestem wyrodną matką, która kompletnie się nie stara i nawet nie chce karmić. Nie wiem nawet, jak to skomentować, bo łzy lecą mi po policzkach za każdym razem, gdy tylko o tym pomyślę. Nie potrafiłam zrozumieć, dlaczego osoba, która miałaby być mi tak bliska, robi mi coś tak złego...
Mam wrażenie, że partnerzy moich koleżanek mają w sobie więcej empatii i zrozumienia przede wszystkim, a mój mąż zachowuje się najgorzej. Wstydzę się nawet komukolwiek o tym mówić, bo dosłownie jest mi głupio, nie wspominając, jak smutno jest mi gdy, osoba, która powinna trwać u mojego boku, woli mnie oceniać i krytykować...
Zawiedziona żona
