"Całe życie mieszkałam w tym starym domu. Fakt, przydałby się remont, ale gdzie jak z nędzną emeryturą i w tym wieku miałabym tego dopilnować... Dzieci wyprowadziły się do miasta, mąż zmarł 10 lat temu. Tylko najstarszy syn od czasu do czasu przyjeżdżał, żeby skosić trawę, coś naprawić... Pozostali dwaj zapomnieli o starej matce. Dlatego przystałam na prośby najstarszego i przepisałam na niego swój dom. W głowie się nie mieści, jak mnie potraktował później..."
*Publikujemy list od czytelniczki.
Mieszkałam sama w naszym rodzinnym domu
Dom może i był ciasny, wymagał odremontowania, odmalowania, ale był własny. To był mój dom i nasz dom rodzinny. Chłopcy się tam wychowali... Jako dzieci biegali po ogródku za domem, huśtali się na huśtawkach. Ja pieliłam grządki, byłam sprzedawczynią w pobliskim sklepie. Do miasta mieliśmy blisko.
Mąż pracował w zakładzie produkcyjnym, póki mógł. Miał problemy z krążeniem, dlatego zmarł tak młodo. Od 10 lat mieszkam sama, ale radzę sobie całkiem nieźle.
Gdy synowie dorośli, wszyscy trzej wyprowadzili się do miasta i zapomnieli o starej matce. Po studiach zajęli się swoimi biznesami, rodzinami, wiecznie w rozjazdach, delegacjach, wiecznie goniący za pieniądzem. Dwóch złapało pracę w dużych zagranicznych firmach. Przestali przyjeżdżać nawet na święta, bo ich żony zdecydowały, że na salonach u mamy będzie im lepiej niż u teściowej.
Tylko najstarszy syn o mnie pamiętał
Trzeciemu, najstarszemu chyba trochę gorzej się wiodło, nie chciał opowiadać o swojej pracy. Ale przyjeżdżał co jakiś czas do mnie. Pomagał w obejściu — a to skosił mi trawę (sam kupił mi kosiarkę); a to naprawił cieknący kran. Wykonywał te prace, których ja nie umiałam albo nie miałam już na to siły.
Byłam mu wdzięczna za to, że o mnie pamięta i mnie odwiedza. Samotność mi doskwierała, bo całe dnie nie miałam do kogo ust otworzyć. Dwaj pozostali nawet nie dzwonili.
Ostatnio przyjechał i pochwalił się, że zaręczył się z dziewczyną. Za rok planują ślub. Przebąkiwał coś o tym, że może po ślubie wyprowadziliby się gdzieś blisko mnie, żeby ich przyszłe dzieci miały gdzie się bawić...
A ja głupia mu uwierzyłam. Pomyślałam, że dom będzie najlepszym prezentem ślubnym. Jak potulna owieczka zapisałam mu cały majątek, bo pomyślałam, że on jeden mnie odwiedzał. Pozostali mieli to w nosie, poza tym oni już mieli własne mieszkania w mieście.
Nie mogę uwierzyć, że tak mnie potraktował
I co? Tydzień po tym, jak wyszliśmy od notariusza z podpisanymi papierami, syn przyjechał ze swoją narzeczoną. Spakowali mnie i jeszcze tego samego dnia wywieźli do domu starców pod pretekstem remontu. Jednak gdy mijał kolejny miesiąc, zaczęłam się coraz bardziej niepokoić, co jest grane.
Dowiedziałam się później, że dom natychmiast sprzedał, "bo po co mu taka ruina"... Pieniążki ze sprzedaży poszły na ich potrzeby, a mnie mieli z głowy. A ja nie mam teraz dokąd wracać.
Serce mi pękło, mam do niego ogromny żal, a na siebie jestem wściekła, że dałam się w ten sposób podejść.
Tutaj nie jest źle, mogę w końcu z kimś porozmawiać i się wyżalić, choć to nie to samo, co własny kąt. Tęsknię za swoim domem i ogrodem, za dawnym życiem. Starych drzew się nie przesadza...
Oby jego dzieci potraktowały go kiedyś tak samo.
Babcia Amelia
