"Zachciało mi się świeżego mleka prosto od krowy i jajek od wiejskich kurek, to teraz mam! Tylko że miałam na tej wsi żyć jak księżniczka. Podobno wszystko zautomatyzowane, miałam tylko zadbać o dom i obejście, a okazało się, że mąż zagonił mnie do roboty. Nie tego się spodziewałam. Gdy odwiedzałam go jeszcze jako narzeczona, nie angażował mnie w żadne prace, a mnie jakoś do końca nie ciekawiło to, co on właściwie robi. Pieniądze z tego były. I to było widać po tym, jak wyglądało jego gospodarstwo, które obecnie jest też moje, bo zostałam jego żoną. Ale życie na wsi już wcale nie wydaje mi się takie kolorowe".
*publikujemy list czytelniczki
Nie tak sobie to wyobrażałam
Jestem dziewczyną z miasta i wiejskie klimaty zawsze były mi obce. Wprawdzie, kiedy miałam urlop, wolałam skorzystać z oferty agroturystyki, niż jechać w inne miejsce, ale to był mój jedyny kontakt ze wsią no i raczej w formie wypoczynku.
Olka poznałam na dożynkach. Lubię takie klimaty i objeżdżam zawsze wszystkie okoliczne imprezy. Świetnie się tam razem bawiliśmy. Od razu złapaliśmy nić porozumienia i zaczęliśmy się spotykać.
Olek zabierał mnie czasem do domu. Byłam w szoku, że mężczyzna potrafi sam tak wszystko ogarnąć. Mieszkał sam, a miał posprzątane, w ogrodzie zadbane i jeszcze zajmował się zwierzętami i miał do obrobienia ogromny kawał pola.
Mówił, że teraz to wszystko zautomatyzowane, nie to, co kiedyś. Że gdyby tak jakaś kobieta chciała z nim zamieszkać, to w porównaniu z tym, co miały na wsi kobiety przed laty, ta żyłaby jak księżniczka.
Kusząca to była opcja! Podobało mi się tam, choć to sprawa drugoplanowa, bo to Olek przecież zrobił na mnie największe wrażenie.
Mieliśmy prawdziwe, wiejskie wesele
To znaczy takie, gdzie stoły uginały się pod ciężarem wesela. Była zabawa przy prawdziwym zespole i to do białego rana. Alkohol lał się strumieniami, a na drugi dzień mieliśmy jeszcze poprawiny. I naprawdę każdy najadł się i napił, a zostało tego wszystkiego jeszcze tyle, że mroziliśmy jedzenie na następne tygodnie.
Przeprowadziłam się do Olka dopiero po ślubie. Ten pierwszy tydzień wyglądał jeszcze tak, jak za czasów narzeczeństwa. Ale później wszystko się zmieniło.
Pewnego dnia Olek obudził mnie skoro świt i poprosił, żebym poszła wydoić krowy. Ja? Złapałam się za głowę. Bo przecież nie umiem. Poza tym te krowy tak strasznie śmierdzą.
No i niby jest dojarka, ale wymiona trzeba prędzej oczyścić, trzeba to podłączyć, a później czekać, żeby podpiąć pod kolejną krowę.
Później robiłam jeszcze więcej
Świnie trzeba oprzątać. Kurami się zająć, żeby ta jajka znosiły. A w ogródku też samo nic nie wyrośnie. Do tego przecież muszę jeszcze zadbać o dom. To wymaga czasu i energii.
No nie tego się spodziewałam. Wszystko miało być zautomatyzowane i może faktycznie Olek ma na gospodarstwie jakieś udogodnienia, ale ja jakoś tego nie odczuwam.
Po całym dniu jestem wykończona i czasem marzę o tym, by wrócić do mojego dawnego życia. Nawet bez tego mojego przystojniaka u boku.
Chyba nie jestem stworzona do życia na wsi. Myślałam, że tutaj wszystko robi się samo, ale kamieni z pola nikt za nas nie pozbiera. Zielsko też nie zawsze padnie po opryskach.
Nie jestem szczęśliwa i chyba pora to powiedzieć mojemu mężowi.
Jolka
