"Od kiedy pracuję za granicą, moi bliscy przyzwyczaili się do drogich upominków. Zawsze jak przyjeżdżam w odwiedziny, staram się ich czymś obdarować, ale prawda jest taka, że mnie też się nie przelewa. Owszem, zarabiam w funtach, ale za życie też płace w funtach. Wcale nie jest tak kolorowo, jak się wszystkim wydaje. Teraz przyjeżdżam na komunię chrześnicy i powiem szczerze, że oczekiwania rodziny mnie przygniotły! Wszyscy widzą we mnie tylko bankomat!"
*Publikujemy list naszej czytelniczki.
Pracuję w Anglii
W naszym rodzinnym domu nigdy się nie przelewało. Była nas czwórka i rodzice musieli się nieźle natrudzić, żeby utrzymać naszą gromadkę. Zawsze byliśmy schludnie ubrani, mieliśmy drugie śniadanie do szkoły i wszystkie podstawowe potrzeby zaspokojone, ale już wakacje czy firmowe ciuchy były poza naszym zasięgiem.
Absolutnie się nie żalę. Uważam, że to zbudowało mój silny charakter. Zawsze byłam nauczona pracy i znałam wartość pieniądza. Cała nasza czwórka od najmłodszych lat gdzieś sobie dorabiała, ale to ja byłam najbardziej pomysłowa i przedsiębiorcza. Nigdy nie bałam się wyzwań i odważnie podejmowałam różne inicjatywy.
W zasadzie od 12 roku życia byłam przedsiębiorcą. A to myłam okna za kasę, a to sprzedawałam na rynku owoce z naszego sadu. Zawsze coś wymyśliłam, żeby zarobić na swoje potrzeby i odciążyć rodziców.
Od razu po szkole średniej wyjechałam do Anglii do pracy. To były lata, gdy łatwiej było tam coś znaleźć. Zaczynałam od prostych prac i odkładałam każdy grosz. Nie przyjeżdżałam do domu zbyt często, ale jak już przyjechałam, starałam się przywieźć bliskim prezenty. Często to była zwykła herbata z funciaka, ale nigdy nie wpadałam z pustymi rękoma. I tak każdy się przyzwyczaił, że Madzia zawsze czymś obdarowuje.
Bliscy oczekują ode mnie drogich prezentów
Z czasem zaczęło mnie męczyć, że każdy patrzy na mnie, jak na bogatą ciotkę z Londynu. Owszem, nie narzekam na poziom życia, na nic mi nie brakuje, ale na wszystko ciężko pracuję. Nie przelewa mi się.
Zaczęło się od tego, że moje rodzeństwo wymyślało zabawki dla swoich dzieciaków, których nie było w Polsce. Wymarzone lalki i samochodziki kosztowały kupę kasy, no ale jak w Polsce nie ma, to kupowałam u siebie i przywoziłam na różne okazje. Oczywiście nigdy nie wołałam za to kasy.
Teraz moja pierwsza chrześnica idzie do komunii. Chciałam podpytać moją mamę o najlepszy prezent dla niej, zna ją lepiej, bo mieszkają razem. Mama wywaliła wprost:
Tak dyskutowaliśmy w domu, że najlepiej jakbyś dała pieniądze. Za takie tysiąc funtów, to już dziecko będzie mogło pokupić, co tam potrzebuje.
No mnie zatkało. Tysiąc funtów!? To ponad pięć tysięcy złotych. Nie wiem, jakie potrzeby może mieć dziewięciolatka, ale chyba nie aż takie! To przegięcie. Traktują mnie jak bankomat. Nie chce robić scen, ale chyba aż tyle się nie daje na komunię? Nawet jak się jest chrzestną?
Chrzestna z Londynu
