"Od początku tego właśnie się bałam. W ogóle nie chciałam wesela, bo raz, że nie stać nas na taką imprezę, a dwa nie mam ochoty zapraszać rodziny, z którą widuje się od wielkiego dzwonu. Rodzice namówili nas na prawdziwe weselicho. Zaproponowali, że to oni opłacą imprezę. Oczywiście wszystko na naszych warunkach. Niestety szybko zaczęły wychodzić ich prawdziwe intencje".
*Publikujemy list naszej czytelniczki.
Bierzemy ślub
W mojej rodzinie już od dawna uchodziłam za starą pannę. Mam 35 lat i jakoś tak się składało, że Dominik jest pierwszym moim poważnym facetem. Wcześniej miałam na swoim koncie jakieś miłostki, ale nigdy nie trwało to dłużej niż kilka miesięcy.
Wcześniejsze związki nie były nawet na tyle poważne, żeby przedstawiać chłopaków rodzicom. W mojej miejscowości panienka po 30. bez chłopa to stara panna. Oczywiście co święta słuchałam pytań i uwag o moim podejściu do tematu. Totalnie się nimi nie przejmowałam.
W końcu rok temu poznałam Dominika. To było jak grom z jasnego nieba. Od razu zaskoczyło. W końcu zrozumiałam, co to jest ta cała miłość. Byliśmy bardzo do siebie podobni. Mieliśmy totalnie identyczne spojrzenie na życie. Jak mam być szczera, nie było nam spieszno do ślubu.
Życie dość szybko zweryfikowało nasze plany. Wygrały kwestie praktyczne. Po prostu postanowiliśmy kupić mieszkanie, a że kredyt łatwiej wziąć małżeństwom, postanowiliśmy załatwić to szybko i bez zbędnej szopki.
Rodzice płacą za nasze wesele
Zaplanowaliśmy ślub cywilny i obiad dla rodziców i świadków. Zanim wzięliśmy się za organizację, pochwaliliśmy się najbliższym. O ile dla nas decyzja ta była czysto pragmatyczna, wiedzieliśmy, że nasi rodzice oszaleją ze szczęścia. Zaprosiliśmy wszystkich do nas na niedzielny obiad i oznajmiliśmy radosną nowinę.
Spodziewaliśmy się wielkiej radości, a była. No cóż... Wielka klapa! I moi i Dominika rodzice złapali się za głowę, że taki wstyd, jedynaki, a nawet wesela nie będzie. Moja matka nawet się popłakała, że całe życie marzyła o tej chwili, a ja ją tak potraktowałam. Normalnie mowę nam odebrało!
Rodzice zaproponowali, że w pełni zasponsorują nam uroczystość, byle tylko się odbyła "jak należy". Nie ukrywam, że ich propozycja była miła. Od razu zastrzegli, że w nic nie będą się wtrącać. My decydujemy o wszystkim, oni płacą. Zgodziliśmy się.
Jacy byliśmy naiwni. Niby się nie wtrącają, ale przy każdym temacie muszą dodać swoje pięć groszy. Hitem była ich ostatnia wizyta. Przywieźli swoje listy gości. Ustalili między sobą, ile osób z każdej rodziny zaproszą, no i przyjechali nam pokazać do akceptacji te listy. No ludzie! Jakieś ciotki, których od lat nie widzieliśmy, dalekie kuzynostwo, które pamiętam z dzieciństwa. Mogłam się domyślić, że tak to się skończy.
Ania
