46-latek po rozwodzie wrócił na portale randkowe. Pisze, że kobiety biorą go za wariata

*Publikujemy list od czytelnika.

Musiałem wyleczyć rany po rozwodzie

Na początku kilka słów o mnie. Jestem spokojnym, zadbanym facetem, po rozwodzie. Mam 46 lat i dwoje nastoletnich dzieci, które mieszkają z moją byłą żoną. Nasze małżeństwo było zgodne, ale po prostu wypaliło się przez te wszystkie lata... Mieliśmy mało wspólnych tematów, mało ze sobą rozmawialiśmy, łączyły nas obowiązki przy dzieciach... Ona chyba też zdawała sobie z tego sprawę, bo pewnego dnia odeszła ode mnie tak po prostu. Powiedziała, że przestała mnie kochać... Nie było żadnej zdrady ani tematów przemocowych, a jej wyznanie było dla mnie niczym uderzenie w głowę. Niespodziewany koniec czegoś ważnego.
Teraz już minęło parę lat od rozwodu, poukładałem to sobie w środku, staram się nie obwiniać. Pomyślałem, że czas wrócić do gry, nie jestem jeszcze tak stary i stetryczały, żeby spędzić resztę życia samemu.

Po 20 latach wróciłem na portale randkowe

Z wyglądu prezentuję się chyba nie najgorzej; 180 cm wzrostu, niebieskie oczy. Zdarzało mi się usłyszeć komplementy od sporo młodszych kobiet... Mimo to mam problem ze znalezieniem partnerki, która spełniałaby moje wymagania. Po 20 latach znów założyłem konta na portalach randkowych. Swoją żonę też kiedyś tak poznałem, dlatego wydawało mi się, że wszystko już wiem... Okazało się jednak, że zderzyłem się ze ścianą. Nikt mnie tam nie rozumie.

Początkowo wydawało mi się, że poznałem kilka fajnych babek. Z jedną z nich nawet zacząłem się spotykać, przyjeżdżałem do niej w weekendy. Piękna, świetnie ubrana, zadbana, jak z telewizji... Była o 5 lat młodsza ode mnie, panna z małym dzieckiem. Byłem nią zauroczony jak nastolatek. Było nam razem dobrze w sypialni. Jednak kiedy potem cały dzień nawijała o bzdurach, fryzurach i kosmetykach, nudziłem się jak mops. Wygadała się w końcu, że całe życie nie pracowała, tylko utrzymywali ją inni mężczyźni. Ja jako rozwodnik, jeszcze nie do końca otrząśnięty z traumy, byłem dla takiej osoby łatwym celem.

Canva

Kiedy mówiłem o swoich oczekiwaniach, patrzyły na mnie jak na wariata

Wysyłałem sporo wiadomości, ale większość pozostała bez odzewu. Może byłem zbyt szczery już na samym początku?
Odrzucałem też osoby, które wstawiały fałszywe albo bardzo nieaktualne zdjęcia na swoim profilu, albo wyniknęły już na początku jakieś dziwne sprawy.
Mimo to udało mi się umówić jeszcze z kilkoma paniami. Parę randek miałem z brunetką o kilka lat ode mnie starszą, rozwiedzioną. Mąż ją zdradzał, dzieci nie mieli, bo nie mogli. Ale później ona powiedziała, że nie szuka nikogo na stałe, tylko do towarzystwa w samotne wieczory. Więcej już się nie spotkaliśmy. Innym razem przegadałem kilkanaście godzin z nauczycielką, fajną, zgrabną, w moim wieku, ale nie było zaangażowania... jakoś rozeszło się po kościach.

Najczęściej jednak powtarzał się jeden scenariusz: kiedy ja zaczynałem mówić o swoich oczekiwaniach względem związku, w ogóle o życiu, one patrzyły na mnie jak na wariata. Albo zapadało wymowne milczenie.

Czego facet po czterdziestce chce od życia

Po tym nowym doświadczeniu z randkami i próbą znalezienia sobie kobiety czuję się jak jakiś mamut. Może one tak naprawdę nie szukają nikogo, tylko chcą pogadać i zabić czas? Niby szukają, a potem okazuje się, że wcale nie myślą o trwałym związku. Kiedy tylko zaczynam mówić o wartościach, że cenię w kobiecie szczerość, że swojej żony nigdy nie zdradziłem, że oczekuję wierności i szukam stałego związku, nie chcę tracić energii na jakieś jednorazowe wyskoki albo krótkie znajomości... to nagle one się wycofują.
O co tutaj chodzi? Po czterdziestce naprawdę żadna nie chce się już więcej angażować? Czy ja coś robię źle?
Nie chcę randkować dla samego randkowania... Tylko po prostu być z kobietą, która też chce być ze mną...

Zdezorientowany facet po 40-tce