"Za pół roku wychodzę za mąż. Kwestia mojego nazwiska po ślubie spędzała mi sen z powiek od miesięcy. Mówiąc wprost, nazwisko mojego lubego mi się nie podoba, a w połączeniu z moim imieniem brzmi tragicznie! Przez chwilę łudziłam się, że może się przyzwyczaję, wiem, że dla Andrzeja to naturalna kolej rzeczy – bierzemy ślub, tworzymy rodzinę, nazywamy się tak samo. Ale im dłużej o tym myślałam, tym bardziej wiedziałam, że nazwiska nie zmienię. W końcu zebrałam się na odwagę i powiedziałam o tym narzeczonemu. No i się zaczęło!"
*Publikujemy list naszej czytelniczki.
Andrzej to mężczyzna mojego życia
Bardzo kocham Andrzeja i jestem pewna, że to właśnie z nim chce założyć rodzinę. Nasz ślub zaplanowany jest na październik i już nie mogę się doczekać chwili, kiedy powiemy sobie sakramentalne "tak". Prawie wszystko mamy już gotowe: sala od dawna zarezerwowana, DJ też, kościół i księdza wybraliśmy już kilka lat temu.
Jeszcze do niedawna była jednak pewna sprawa, która nie pozwalała mi na sto procent cieszyć się naszym nadchodzącym świętem. Mój narzeczony ma nazwisko, które w ogóle mi się nie podoba, mało tego, bardzo łatwo je przekręcić i wtedy staje się powodem do mało wyszukanych żartów. Na dodatek w połączeniu z moim imieniem brzmi naprawdę fatalnie.
Mój Andrzej pochodzi z tradycyjnej, konserwatywnej rodziny. Sam ma poglądy nieco bardziej postępowe, ale mimo to określiłabym go jako nieco staroświeckiego. Ma to swój urok, muszę przyznać, to była jedna z tych rzeczy, które na początku naszej znajomości urzekły mnie w moim narzeczonym. Ale chwilowo jest to niestety raczej jego wada niż zaleta.
Nie wiedziałam, jak mu powiedzieć, że nie chcę jego nazwiska
Od dawna zbierałam się, żeby powiedzieć mu o swojej decyzji, że nazwiska po ślubie nie zmienię. Wiedziałam, że nie będzie to łatwa rozmowa, tym bardziej że nie chciałam powiedzieć mu wprost, że jego nazwisko mi się tak bardzo nie podoba. Szukałam argumentów, które mogłabym mu przedstawić. I nawet coś wymyśliłam!
Stwierdziłam, że odwołam się do jego zamiłowania do tradycji i opowiem rzewną historię o moim tacie, który ma same córki, więc martwi się, że nasze rodowe nazwisko nie przetrwa. To nie jest do końca prawda, mój ojciec niespecjalnie przejmuje się takimi rzeczami, ale tonąca brzytwy się chwyta...
I stało się. Po wczorajszej kolacji wzięłam głęboki wdech i powiedziałam Andrzejowi, co mi leży na sercu (to znaczy prawie wszystko, wiadomo). Mój narzeczony wysłuchał mnie z uwagą, uśmiechnął się delikatnie i powiedział:
Liczyłem, że to zaproponujesz. Sama wiesz, jak się nazywam... Całe życie się męczę, w dzieciństwie wymyślałem sobie różne pseudonimy, marzyłem, żeby któryś z nich stał się moim prawdziwym nazwiskiem. Dziękuję ci, kochanie!
Odjęło mi mowę. Czego jak czego, ale takiego obrotu sprawy się nie spodziewałam! I jak tu nie kochać takiego Andrzeja, prawda?
Andżelika
