"Od roku mieszkam w nowym miejscu. Jeszcze nie znam wszystkich sąsiadów, to spory blok, a wiadomo, jak jest w dzisiejszych czasach – ludzie ciągle się spieszą, mijają bez słowa, nie myślą o tym, kto żyje obok nich. Jedyną osobą, która rozpoznawała mnie niemal od początku, była pewna sąsiadka. Też ją szybko zapamiętałem, bo za każdym razem, kiedy mijaliśmy się na korytarzu czy przed blokiem, patrzyła na mnie z takim tajemniczym, lekko figlarnym uśmiechem. Pewnego dnia odkryłem, co jest tego przyczyną".
*Publikujemy list naszego czytelnika.
Dużo ćwiczę, kocham tę swobodę, którą daje mi sport
Rok temu przeprowadziłem się na obrzeża miasta. Wybrałem to miejsce ze względu na bliskość lasu, spokój, przestrzeń. To dla mnie ważne, bo bardzo dbam o swoją formę, zarówno o tę fizyczną, jak i o spokój ducha. Codziennie uprawiam sport, nie wyobrażam sobie bez tego życia. Regularnie biegam, chodzę na basen, a w domu urządziłem sobie nawet specjalny pokój treningowy.
Moja "prywatna siłownia" nie jest może superwyposażona, ale ma jedną podstawową zaletę: jest tylko dla mnie. Dzięki temu nie muszę czekać na sprzęty ani ich dezynfekować, mogę słuchać swojej ulubionej muzyki bez słuchawek... Odpada też kwestia odpowiedniego stroju. Nie muszę go kupować, prać, nie zapominać z domu – ja go po prostu nie noszę!
Ćwiczę w samych bokserkach, a zdarza się, że niektóre elementy treningu wykonuję nawet bez nich. Rozciąganie czy ćwiczenia na uspokojenie oddechu to momenty, w których lubię poczuć się zupełnie wolny i niczym nieskrępowany.
Wiosenne porządki poskutkowały pewnym odkryciem...
Ostatnio myłem okna w mieszkaniu. Przyznam, że nie robię tego zbyt często, to był chyba drugi raz, od kiedy się wprowadziłem. Musiałem się nieźle nagimnastykować, żeby doprowadzić je do odpowiedniego stanu. Kiedy tak kucałem na parapecie małego okna w pokoju, w którym ćwiczę, nagle zdałem sobie z czegoś sprawę...
Do tej pory byłem przekonany, że z żadnego innego mieszkania nie widać, co robię w mojej minisiłowni. Blok, w którym mieszkam, jest wielki, zbudowany na planie litery L, ale oprócz tego ma różne załamania i nietypowe rozwiązania architektoniczne. Kiedy urządzałem swój pokój do ćwiczeń, nie analizowałem za bardzo widoków, stwierdziłem tylko, że okno częściowo wychodzi na ścianę.
Jednak myjąc dziś okno, zobaczyłem nagle na wysokości swojego wzroku sąsiadkę. Tę panią po sześćdziesiątce, która tak zawadiacko się uśmiecha, ilekroć wymieniamy uprzejmości. Okazało się, że małe okienko, które uznałem za należące do jakiegoś pomieszczenia technicznego, należy do niej!
Wszystko stało się jasne. Moje ćwiczenia w swobodnej atmosferze nie były tak dyskretne, jak mi się wydawało. W pokoju nie mam żadnych zasłon czy rolet, bo uznałem, że nie są do niczego potrzebne. No i proszę, dzięki temu sąsiadka od roku ma niezłe kino. Kiedy zorientowała się, że ją zauważyłem, szybko odwróciła się i odsunęła od okna. Już nie mogę doczekać się naszego kolejnego spotkanie na klatce!
Wojtek
