"Po śmierci męża znalazłam sobie młodszego faceta. Dzieci i znajomi nie mogą tego zdzierżyć"

*publikujemy list naszej czytelniczki

Śmierć ukochanego męża

Z Wojtkiem byliśmy wspaniałym małżeństwem. Byliśmy razem 30 lat. Doczekaliśmy się trójki udanych dzieci. Poznaliśmy się jeszcze w szkole. Myślę, że nie znałam poza nim świata. Nigdy go nie zdradziłam, nie spojrzałam na innego. Co on tam robił to nie wiem ale nie czas już to roztrząsać. W każdym razie bardzo się kochaliśmy. Tuż po jego 50. urodzinach jak grom z jasnego nieba spadła na nas wiadomość – guz trzustki, w dodatku złośliwy. Wojtek nie mógł się długo pozbierać po diagnozie, ale trzeba było działać. Wizyty u lekarzy, badania, coraz gorsze rokowania a w końcu agresywne leczenie. Niestety nie przyniosło skutku. Walczyliśmy do ostatniej chwili. Niestety, organizm Wojtka się poddał.

Kiedy odszedł, myślałam że sama umrę. Był dla mnie całym światem. Mieliśmy jeszcze tyle wspólnych planów! Szczególnie na zbliżającą się emeryturę. Przez długie tygodnie nie mogłam spać, jeść, nie wychodziłam z domu. Dzieci martwiły się o mnie i odwiedzały mnie w miarę możliwości. Nawet proponowały, żebym na jakiś czas się do nich przeniosła. Ja nie chciałam żadnej pomocy.

Najgorsze było pół roku po śmierci męża. Akurat była jesień i zima, więc praktycznie nie opuszczałam mieszkania i nie odbierałam telefonów. Pierwszą nadzieję poczułam, kiedy nadeszła wiosna. Wraz z pierwszymi promieniami słońca udałam się na cmentarz. Przy grobie męża, zobaczyłam przebijający się delikatny kwiatuszek. Wtedy coś we mnie wstąpiło. Odczytałam, że to znak dla mnie od Wojtka, abym dalej żyła.

Canva

Wychodzenie z żałoby

Znalazłam więc grupę dla osób będących jak ja w żałobie. Co tydzień wszyscy się spotykali i dzielili swoimi emocjami i przemyśleniami. To było bardzo uwalniające. Podczas jednego z tych spotkań poznałam Maćka, którego znałam ze szkoły. Uczył kiedyś moje dzieci WF. Był dużo młodszy, o jakieś 10 lat, i też niedawno stracił żonę. Tak się składa, że też zmarła na raka, biedna kobieta.

Po trzecim spotkaniu Maciek podszedł do mnie i zagadał. Powiedział, że kojarzy mnie z dawnych czasów i zaproponował kawę. Zgodziłam się. Muszę przyznać, że nadal był nieziemsko przystojny i wysportowany – jak na nauczyciela W-F przystało. Wstydziłam się tych uczuć przed sobą i kajałam się w myślach, mówiąc, że dopiero co pochowałam Wojtka, a już mi się spodobał inny facet. Ale im dłużej o tym myślałam, tym bardziej byłam przekonana, że dobrze robię. Maciek najwyraźniej też był mną zainteresowany mimo różnicy wieku, bo codziennie dzwonił, a nasza znajomość się mocno zacieśniła. Doszłam do wniosku, że przypadek Wojtka pokazał mi, że życie jest bardzo krótkie i nigdy nie wiemy, ile go nam jeszcze zostało.

Mieliśmy tyle planów, ale przecież nadal mogę je zrealizować, tylko że z Maćkiem

- pomyślałam.

Niespodziewana reakcja dzieci

Kiedy po trzech miesiącach przedstawiłam go dzieciom, były zmieszane i obrażone. Nie chciały ze mną rozmawiać. Twierdziły, że szkaluję pamięć o ojcu, tak szybko wchodząc w nowy związek.

Mamo, jak ci nie wstyd. Jeszcze nawet nie minął rok od śmierci ojca, a ty już się z naszym nauczycielem po mieście za rękę prowadzasz. Czy ty go w ogóle kochałaś

- powiedziała mi córka.

Przyznam, że jej słowa bardzo mnie zabolały. Czy już nie mam prawa do szczęścia? Próbowałam jej tłumaczyć, że to sam ojciec dał mi zielone światło w postaci tego kwiatka na cmentarzu, ale nawet nie chciała tego słuchać.

Szukasz wymówek, żeby się z młodszym facetem spotykać. Nawet o nas przez chwilę nie pomyślałaś. Nasi znajomi mają teraz niezłe używanie obgadując naszą rodzinę za plecami

- powiedziała z wyrzutem.

Szczerze mówiąc, mam gdzieś znajomych. Nikt nie wie, przez co przeszłam. Ale przez wzgląd na dzieci zastanawiam się, czy jednak nie zostawić Maćka. Nie chce im robić więcej przykrości. Sama już nie wiem, co o tym myśleć.

Maria