"Wiem, że inni mają pewnie większe dramaty, ale ja wychodzę z założenia, że każdy problem jest ważny i nad każdym warto się pochylić, jeśli ktoś potrzebuje wsparcia. Mam 16 lat, a czuję, jakbym była znacznie starsza. Czasem muszę taka być, gdy spadają na mnie domowe obowiązki. Tak było od zawsze. Często robiłam rzeczy, których nie musiałam robić ze względu na swój wiek, ale nigdy nie usłyszałam nawet słowa, DZIĘKUJĘ. Nie usłyszałam też słowa, KOCHAM. Maa nigdy mnie nie przytuliła, a tata w ogóle nie miał dla mnie czasu. Ale to i tak nie to jest najgorsze. Obawiam się, że przez moje relacje z rodzicami ja nigdy nie będę myślała o sobie dobrze".
*publikujemy list od czytelniczki
Trudno tak żyć
Niedawno skończyłam 16 lat, ale urodziny mam przecież co roku. Czy kiedykolwiek czułam, że to naprawdę moje święto? NIE! Nigdy nie miałam urodzinowego tortu i nikt nie proponował mi, żebym zaprosiła gości.
Jedyne urodzinowe przyjęcie zorganizowano na mój roczek. Oczywiście go nie pamiętam, a dowodem na nie są zdjęcia z rodzinnego albumu, w którym z roku na rok było ich coraz mniej.
W klasie chyba mnie lubią, bo koleżanki nie wykreśliły mnie z list urodzinowych gości. Mnie było już głupio, że nie odwdzięczam się zaproszeniem i od 2 lat odkładam z kieszonkowego, żeby w moje urodziny zabrać dziewczyny do kina.
Nie doświadczam w domu docenienia, ani nawet uczucia.
Niby rozmawiam z mamą
Ale tak wiele razy potrzebowałam od niej wsparcia, którego nigdy nie otrzymałam. Z roku na rok traciła coraz bardziej moje zaufanie. Czasem myślę, że moje uczucie również.
Co prawda wciąż nie wyobrażam sobie, że mogłoby jej zabraknąć, ale nie jest moim przyjacielem, ani nawet dobrą koleżanką. JEST, tak po prostu. Jako domownik, którego w tym domu i tak w większości czasu nie ma.
A ja później mam specjalne zadania, które oczywiście muszę wykonać perfekcyjnie. Czuję się jak gospodyni domowa, a jednocześnie nigdy nie poczułam się doceniona. Ani kochana.
Mam 16 lat, a naprawdę nie pamiętam, żebym kiedykolwiek usłyszała od rodziców, że mnie kochają.
Ale nie to jest najgorsze
Choć oczywiście boli mnie bardzo, a ja boję się, że sama w przyszłości nie będę umieć okazywać uczucia - bo nikt mnie tego nie nauczył.
Najgorsze jest jednak to, że ja mimo moich starań, jestem przez rodziców wciąż krytykowana. Wciąż jestem w czymś zbyt słaba. Wyglądam gorzej niż inni i powinnam coś ze sobą zrobić. Nawet obiad mógłby być lepiej doprawiony.
Wciąż dążę podświadomie do ideału, którym i tak pewnie nigdy się nie stanę, bo mimo moich ogromnych starań, za każdym razem jestem niewystarczająca.
Jakiś czas temu jeszcze miałam ochotę krzyczeć do moich rodziców: "Jestem tutaj! JA! Wasze dziecko. Widzicie mnie?"
Teraz jednak nie mam już na to ani odwagi, ani chęci, bo wiem, że to i tak niczego nie zmieni.
Nie wiem, dlaczego zdecydowali się na dziecko. A może wcale się nie decydowali i jestem tylko PRZYPADKIEM? Dokładnie tak się czuję. Jak niechciany wyrzutek.
Wspomniałam ostatnio mamie, że chciałabym pójść do psychologa. Ona odparła tylko, że mamy inne wydatki, a jak bym chciała nieprywatnie, to mam sobie sama ogarnąć i pewnie poczekam z rok, bo takie są terminy.
Moje wołanie o pomoc zostało przez nią zdeptane. Czuję się niewidzialna.
Julia
