"Moja babcia była dla mnie zawsze mocno niedostępna. Zazdrościłam koleżankom, które opowiadały o swoich. Robiły z nimi dużo super rzeczy, a przede wszystkim miały w swoich babciach przyjaciółki. Ja mogłam uraczyć się najlepszym, babcinym drożdżowcem. Dostawałam od babci kieszonkowe, ale tak naprawdę to niewiele o niej wiedziałam, bo była wobec mnie bardzo skryta. Mimo wszystko bardzo do niej ciągnęłam. Opowiadałam jej zwykle co u mnie słychać i byłam pewna, że słucha, choć nie komentuje. Czułam, że mnie kocha, a jej niedostępność tłumaczyłam sobie jej trudnym dzieciństwem. Kilka tygodni temu babcia zmarła, a ja w dniu jej pogrzebu dostałam od księdza pakunek, który mu dla mnie przekazała. Byłam w szoku, gdy go otworzyłam".
*publikujemy list od czytelniczki
Babcia była skryta
Ale ja i tak uwielbiałam jeździć do niej na wakacje. Z rodzicami mieszkałam w mieście, a u babci to kury i krowy. I nawet skowronek śpiewał tylko dla mnie.
Babcia ogólnie bardzo lubiła zwierzęta. Co ciekawe, do nich mówiła bardzo otwarcie. Jak do przyjaciela.
Podsłuchałam ją kilka razy i zdarzało mi się pomyśleć, że chciałabym być na miejscu tego kotka czy indora, z którym babcia prowadziła soczyste dyskusje.
Ja tego z nią nie doświadczyłam. Nie mówiła do mnie za dużo i nie chciała dać się poznać, ale ja jestem na tyle otwarta, że sama wiecznie jej o sobie nadawałam i mimo wszystko czułam, że jest mi bliska.
Nie przytulała mnie, ale ja sama kradłam przytulańce i buziaki. A dzień u niej spędzałam ze zwierzętami. Albo na długich spacerach ścieżką pomiędzy jej polami.
Trochę zazdrościłam koleżankom
One zawsze opowiadały, jak cudownie spędzają czas z dziadkami. Mój dziadek zmarł, gdy byłam malutka i nawet go nie pamiętam, a babcia wprawdzie pozwalała mi skosztować najlepszego drożdżowca i rozpieszczała mnie słodkościami, ale niewiele ze mną robiła.
Czasem pozwoliła mi pomóc doić krowę albo nakarmić zwierzaki. Bywało, że włączałam się w ciężkie prace i nie lubiłam ich wcale, ale to była możliwość spędzenia czasu z nią, dlatego nigdy z tego nie rezygnowałam.
Cieszyłam się, że ją mam. Niezależnie od tego, jaka była. Choć tak bardzo chciałam mieć pewność, że choć odrobinę mnie kocha.
Niedawno zmarła
I to niespodziewanie. Ona zawsze była zdrowa. Nie brała żadnych leków, była pełna energii. Nie byłam w stanie przygotować się na jej odejście i mocno to przeżyłam.
Na pogrzeb poszłam ostatkiem sił, bo czułam, jakbym straciła kogoś dla mnie najważniejszego, choć przecież nawet nie miałam pewności, że babcia mnie kochała.
Ale wszystkie moje wątpliwości pożegnałam w dniu jej pogrzebu.
Ksiądz poprosił mnie do siebie podczas stypy i wręczył mi pakunek od babci. Byłam zaskoczona, że przekazała go właśnie jemu.
W środku znalazłam kilkaset listów, które do mnie pisała. Powstawały od momentu, gdy zaczęłam do niej rozmawiać. W tych listach były odpowiedzi na wszystkie moje pytania.
Babcia pisała, że jest ze mnie dumna, że bardzo żałuje, że nie potrafi tego okazać i powiedzieć mi jak bardzo mnie kocha.
Opowiadała o trudnym dzieciństwie. O tym, że nawet własnym dzieciom nie okazywała uczuć. Wyznała, że dopiero ja nauczyłam ją prawdziwej miłości.
Nie ufała nikomu, prócz księdza. Dlatego to on miał wręczyć mi pakunek. A wraz z listami babcia przekazała mi jeszcze sporą sumkę pieniędzy - na dobry start.
Tak bardzo żałuję, że nie mówiła mi tego wszystkiego na bieżąco. Ale jednocześnie cieszę się, że jej listy wpadły w moje ręce. Teraz łatwiej mi przeboleć tę stratę.
Klaudyna
