"Nie rozumiem tej wszechogarniającej znieczulicy. Gdzie się podziała ludzka empatia? To jest nieprawdopodobne, jak traktujemy siebie nawzajem i jak egoistyczne podejście do drugiego człowieka mamy obecnie. Ja wychodzę z założenia, że ludzi należy traktować tak, jak sami byśmy chcieli być traktowani. Na znieczulicę nie zwracałam uwagi tak bardzo, zanim zaszłam w ciążę. Teraz odczuwam ją niestety na własnej skórze. Ostatnio jechałam w zatłoczonym pociągu. Obijałam się brzuchem o innych pasażerów i siedzenia. Nikt nie chciał ustąpić mi miejsca, a komentarz jednej z osób totalnie mnie zgasił".
*publikujemy list od czytelniczki
Już inaczej patrzę na świat
Ja zawsze żyłam szybko. Zwolniłam dopiero teraz, gdy jestem w ciąży i może dlatego częściej przyglądam się ludzkim zachowaniom.
Choć tak naprawdę nigdy nie miałam problemu z tym, żeby przepuścić w kolejce do kasy osobę, która ma w koszyku jedną rzecz, gdy ja miałam ten kosz wypełniony po brzegi. Oczywiście nasłuchałam się wtedy od reszty ludzi z kolejkowego sznureczka, że powinnam ich też zapytać o zdanie. No naprawdę? Przecież to była tylko minutka, a gość i tak stał przed nimi.
Jednak fakt... pewnie nie zauważałam wielu ludzkich krzywd przez to szybkie życie. Teraz jestem bardziej wyczulona, bo często czuję się przez niektóre osoby krzywdzona.
Bywa, że ludzie twierdzą, że przesadzam. Ale podobno hormony w ciąży szaleją i wtedy wrażliwość naprawdę jest większa. U mnie by się sprawdzało ;).
Jestem w 7 miesiącu ciąży
Naprawdę trudno jest tego nie zauważyć. Ja czasami mam problem, żeby zmieścić się w niektóre drzwi. Ale ludzie traktują mnie tak, jak bym była przezroczysta. A najbardziej wtedy, kiedy mój błogosławiony stan może się wiązać z jakimiś niedogodnościami dla nich.
Ostatnio była niezła wojenka u lekarza. Kaszlałam tak, że prawie wyplułam płuca. W pewnym momencie zaczęło mnie boleć w dole brzucha. To na sto procent były skurcze, bo brzuch się ostro napinał.
Zapytałam pani, która stała już przy drzwiach do gabinetu, czy wpuściłaby mnie przed sobą. Wyjaśniłam, że źle się czuję i wolałabym jak najszybciej wrócić do domu, wciąć leki rozkurczowe i po prostu się położyć.
Kobieta zrozumiała i oczywiście mnie przepuściła, ale co ja się nasłuchałam, jak wyszłam z gabinetu, to moje.
I to inne babeczki gadały najwięcej. Bo one też były kiedyś w ciąży i nigdy nie oczekiwały specjalnego traktowania. Masakra.
Tydzień później znów doświadczyłam znieczulicy
Zepsuło mi się auto, a ja musiałam dojechać na badania. Wsiałam więc do mocno zatłoczonego pociągu.
Ludzie nie zwracali uwagi na mój stan i pchali się tak, jakby ktoś miał ich do tego pociągu nie wpuścić. Zduszeni w nim byliśmy jak sardynki w puszce i w pewnym momencie zrobiło mi się strasznie słabo.
Naprawdę myślałam, że zemdleję. Nie mogłam nawet dostać się do wody z torebki, bo kompletnie nie dało się ruszyć.
Stałam obok młodego chłopaka, który wygodnie siedział na fotelu. Zapytałam grzecznie, czy mógłby ustąpić mi miejsca, bo jest mi słabo i za chwilę zemdleję, a on na to, że chyba sobie żartuję. Obżarłam się pewnie i stąd mój większy brzuch. Jedzie daleko i nie zamierza ustępować miejsca, żeby przez całą drogę stać.
Najgorsze jest to, że nikt nie stanął w mojej obronie. Pewna starsza pani tylko pociągnęła mnie za płaszcz. Ona też siedziała. Zaproponowała swoje miejsce.
Odmówiłam! Przecież jej też byłoby ciężko. Pomogła mi dostać się do wody, otworzyła okno i poczułam się trochę lepiej.
Ale niesmak pozostał. Mam nadzieję, że mojego syna wychowam tak, żeby miał w sobie mnóstwo empatii.
Sandra
