"Słyszałem, że ludzie przed śmiercią często mają nietypowe pragnienia. Zawsze wydawało mi się to bardzo irracjonalne, dopóki nie zobaczyłem swojego dziadka na łożu śmierci. Jego ostatnia wola wprawiła nas w prawdziwe osłupienie".
Publikujemy list naszego czytelnika.
Dziadek był wojskowym, który rzadko okazuje emocje
Mój dziadek był wojskowym. W sumie nie wiem, czy to dobre sformułowanie, bo wojskowym się było, jest i zawsze będzie.
Chociaż czas jego służby przypadł na czas PRL, mój dziadek zawsze podkreślał, że nie służył Rosjanom, ale zawsze starał się służyć Polsce, więc gdy socjalizm w naszym państwie upadł, dziadek Kazimierz bardzo się ucieszył.
To chyba wojsko zdeterminowało jego styl życia i sposób zachowania. Dziadek zawsze był takim silnym psychicznie człowieka, który bardzo dużo wymaga od siebie i ludzi. Lubił trzymać w domu dyscyplinę, ale w pozytywnym znaczeniu tego słowa. Nigdy nie pokazywał słabości i nigdy nie pokazywał emocji. Nawet, gdy cierpiał, to nikt o tym nie wiedział.
Przez chwilę chciałem napisać, że dziadek nie miał absolutnie żadnych słabości, ale tak sobie myślę, że jednak było inaczej. Dziadek miał jedną słabości. Miał słabość do mojej babci Bożeny.
Pamiętam, jak zawsze przy rodzinnym stole, nawet już po śmierci babci mówił, że to jest taka miłość, która zdarza się raz na całe życie i jak człowieka "trafi", to już nie ma co z niego zbierać. Dziadek był bez pamięci zakochany w babci. Był jak rycerz, który dla swojej ukochanej jest w stanie poświęcić absolutnie wszystko i właśnie takiego go zapamiętam na zawsze.
Ostatnia wola dziadka była bardzo zaskakująca
Mój dziadek zawsze był taki stonowany i rzadko zmieniał swój styl życia. Jego życie to była czysta normalność, porządek i nawet w pewnym sensie nuda.
To wszystko się jednak zmieniło, gdy skończył 90 lat i podeszły wiek zaczął dawać mu znaki. Pojawiły się różne choroby, które utrudniały mu codzienne funkcjonowanie. Dziadek walczył, jednak nawet on nie był w stanie wyjść z tej walki z tarczą.
Pamiętam, jak siedzieliśmy razem z mamą i tatą przy jego łóżku. Był bardzo słaby i mówił, że śmierć jest blisko i on już ją czuje, jak ona się do niego zbliża. Mówił, że odczuwa też bliską obecność babci i jest szczęśliwy, że znowu się z nią spotka, bo tak bardzo za nią tęskni.
Poprosił, żebyśmy spełnili jego ostatnią wolę. Chciał, żebyśmy podali mu zdjęcie babci i kubeł zimnego piwa. Byliśmy w szoku, bo zawsze nam się wydawało, że dziadek nie przepadał za piwem, a jednak najwidoczniej było inaczej.
Gdy przynieśliśmy mu piwo i stare zdjęcie babci, widziałem jakiś taki błysk zadowolenia w jego oczach. Wypił całe piwo, bardzo szybko przytulił zdjęcie babci do piersi, uśmiechnął się i wydał ostatnie tchnienie.
Dziadku, dziękuję, że byłeś z nami. Chociaż będzie nam Ciebie brakować, cieszymy się, że znów połączysz się z babcią na zawsze, na wieki.
Kacper
