"Szanowni Państwo, będzie mi bardzo miło, jeśli to akurat moją wiadomość e-mail udostępnicie. Ja piszę tę wiadomość głównie po to, aby wesprzeć młodych dobrym słowem i wsparciem. Jak to przykro się czyta, kiedy niektóre osoby nazywają swoje dzieci, synowe i zięciów "darmozjadami" lub innymi określeniami, których aż szkoda przytaczać. Przecież młodzi ludzie żyją w tak stresujących czasach. Dlaczego mamy im dokładać problemów i odmawiać pomocy?"
Publikujemy list od czytelniczki.
Rafał studiuje dziennie
Sama jestem matką 28-letniego syna, który wciąż mieszka ze mną i moim mężem. Jako rodzice, nie widzimy w tym absolutnie nic złego. Nie rozumiem zatem, dlaczego tak często przewija się w internecie określenie "darmozjad". Mój syn wybrał sobie trudny kierunek, z którego ze względów niezależnych od niego, musiał zrezygnować na trzecim roku. Trzy lata w plecy to już sporo, a mimo to nie poddał się i wybrał inny kierunek, który jest związany z jego miłością do sportu.
Rafał studiuje dziennie, co jest świetnym rozwiązaniem, ponieważ nie musi płacić kilku tysięcy za semestr. Jego kierunek wymaga dobrej kondycji, sprawności fizycznej, więc jak miałby pracować? Pomijam fakt, że w godzinach pracy, on jest na uczelni. Chodzi tutaj również o to, że im bardziej mój syn byłby zmęczony, tym byłby mniej efektywny na zajęciach. To ostatni rok, więc dodatkowo musi skoncentrować się na zaliczeniu wszystkich egzaminów, a przecież studia dzienne z pewnością są bardziej wymagające od tych w prywatnych placówkach!
Zawsze go wesprzemy finansowo
Jestem dumna z mojego syna, po uczelni rozwija swoją sportową pasję. Nie ma dnia, żeby opuścił trening na siłowni. W weekendy gra w piłkę z kolegami, codziennie rano biega, dba o dietę - wszystko musi być zważone, wymierzone, dobrze dobrane. On się na tym zna, ja nie mam pojęcia, ale proszę zwrócić uwagę, że i sam sobie gotuje. Jakim jest zatem darmozjadem? Jakoś mnie to słowo dotknęło, nie pamiętam, czy to u Państwa na portalu czytałam czy na innym. Nikogo nie obwiniam za te poglądy, ale chcę zwrócić uwagę, że dzieciom warto pomagać i nie ma znaczenia ich wiek.
Jeśli Rafał będzie potrzebował pomocy w wieku 40 lat, a nam z mężem pozwoli na to zdrowie i emerytura to zawsze go wesprzemy finansowo. Zawsze będzie miał tutaj swój pokój i nie musi absolutnie się śpieszyć z wyprowadzką, a i dla mojej przyszłej synowej znajdzie się miejsce. Ja jeszcze raz podkreślę, że nie czuję, żeby w moim domu mieszkał darmozjad, tylko mój syn, którego wychowuję od dnia jego narodzin i z którego jestem bardzo dumna. A to, że nie pracuje, nie znaczy, że jest mniej wartościowym człowiekiem.
Lucyna
