"Przeszły mnie ciary żenady, gdy Malwinka na cały głos przy kasie w markecie zapytała o gumki. Córcia ze słodką miną wzięła opakowanie prezerwatyw i kłóciła się ze mną, żebym kupiła jej ulubione baloniki. Ludzie w kolejce pokładali się ze śmiechu, a ja chciałam zapaść się pod ziemię. Co za wstyd!"
*Publikujemy list naszej czytelniczki.
Mieszkam w małej miejscowości
Pochodzę z małej miejscowości pod Poznaniem. Nie jest to wieś, ale wszyscy się znają lub chociaż kojarzą z widzenia. Z rodzicami mieszkałam na osiedlu nauczycielskim. Wszyscy sąsiedzi znali się z pracy, a my dzieciaki całe dzieciństwo spędziliśmy na jednym podwórku przy bloku.
Jak dorosłam, wyjechałam na studia, ale szybko zrozumiałam, że wielkie miasto to nie mój świat. W Warszawie poznałam przyszłego męża i wspólnie podjęliśmy decyzje, że nie chcemy żyć w stolicy. Wróciłam do korzeni. Kupiliśmy mieszkanie nieopodal moich rodziców.
Od razu czułam, jakbym nigdy stąd nie wyjeżdżała. W sąsiedztwie spotykałam te same twarze, a i sporo moich znajomych z dzieciństwa osiedliło się w naszym pipidówku. Mój Marek, chociaż pochodzi z miasta, doskonale odnalazł się w nowym miejscu.
Na co dzień pracowaliśmy w Poznaniu, to raptem pół godziny drogi. Gdy przyszły na świat dzieciaki jeszcze bardziej doceniliśmy spokój naszej miejscowości i bliskość dziadków. Bez nich nie wiem, jak pogodzilibyśmy rodzicielstwo z karierą.
Córcia narobiła mi wstydu w sklepie
Nasza Malwinka jest typem wszędobylskiego dziecka. Serio, wszędzie jej pełno. Razem z bratem roznosi dom. Kiedyś zastałam ją z naszym tajemnym pudełeczkiem w sypialni. Zbyłam jej pytanie o zawartość. To nie jest jeszcze wiek, żeby tłumaczyć akcesoria dla dorosłych. Dorwała wtedy paczkę kondomów i nadmuchała jeden jak balonik. Byłam pewna, że tego nie pamięta, to było przecież z rok temu.
Ostatnio na zakupach przy samej kasie Malwina wypaliła z uroczą minką:
Mamuś, kup mi moje ulubione baloniki.
Totalnie nie wiedziałam, o czym mówi. Dopiero po chwili, jak Córka coraz głośniej powtarzała prośbę, wskazując na prezerwatywy leżące obok kasy, przypomniałam sobie zdarzenia sprzed roku. Była nieustępliwa, a ja nie wiedziałam, co robić.
Mina ludzi w kolejce uświadomiła mi, że każdy zauważył, o czym mówi moja córa. Nawet starsza sąsiadka moich rodziców nie mogła powstrzymać śmiechu. Taki obciach! Jakoś udało mi się odciągnąć dziecko i przekupić słodkościami, ale ile ja się wstydu najadłam to moje. Płonęłam tam jak pochodnia.
Już czuję, jakie historie krążą o mnie i mojej rodzinie. Najgorzej, że muszę coś wymyślić, żeby w przyszłości sytuacja się nie powtórzyła. Jak wybić z głowy kilkulatki wspomnienie o ulubionych balonikach? Co jej powiedzieć, żeby odpuściła? Szczerze, to nie bardzo mam jakiś pomysł.
