"Mąż bluzga przy dzieciach. Na kogo one wyrosną, jak od małego mają w domu taki rynsztok?!"

Mąż bluźni przy dzieciach

Arek od zawsze był typem macho. W sumie tym mnie uwiódł. Typowy samiec. Umiał mi zaimponować. Bardzo mi się podobała jego stanowczość i takie dominowanie nade mną. Nigdy nie odbierałam tego w zły sposób, bo było w tym coś uroczego. Ja zawsze byłam trochę wycofana, taka trochę szara myszka. Bardzo się różniliśmy.

Od początku w naszym związku panował taki trochę damsko-męski podział. Ja mu wybaczałam wiele jego zachowań, które nie do końca mi się podobały. Wiedziałam, że mieszanka tych cech sprawia, że jest taki męski. Czasem przeszkadzało mi, jak się zachowywał, ale kto z nas nie ma wad?

Zawsze wpajano mi, że nie powinno się nikogo zmieniać na siłę, szczególnie w związku. Albo kogoś akceptujemy, albo się z nim nie wiążemy. Tym bardziej po kilku latach, nie można tak nagle przestać akceptować zachowań, które przez dłuższy czas były dla nas ok.

Wiem to wszystko, ale przyszedł w naszym życiu taki moment, gdy zmiany są konieczne. Dla mnie jest oczywiste, że przyjście na świat dzieci zmienia wszystko. Czy tego chcemy, czy nie, musimy się podporządkować. Ja to doskonale rozumiem. Niestety do mojego męża to nie dociera. Jestem przerażona jego słownictwem przy dzieciach. Bluzga jak szewc i nic sobie nie robi z tego, że słuchają go dzieciaki.

CANVA

Mój mąż w ogóle mnie nie słucha

Moja przyjaciółka twierdzi, że jestem, i zawsze byłam, dla niego za dobra. Nigdy nie stopowałam mojego męża, nawet jak zachowywał się dość słabo. Arek ma takie zachowania prostego chłopa. Lubi przekląć, klepnąć w tyłek czy beknąć przy stole. Kłamstwem by było, jakbym powiedziała, że nigdy mnie to nie raziło. Owszem, ale wiem, że i ja mam pewne zachowanie, które jego denerwują. Miłość polega na akceptacji.

Od kiedy mamy małe dzieci, bardzo się zmieniłam, już nie raz wychodziłam ze strefy swojego komfortu dla ich dobra. Takie jest rodzicielstwo. Mój mąż uważa zupełnie inaczej. Dla niego pojawienie się dzieci nic nie zmienia. Wręcz uważa, że zachowując się inaczej przy nich, dajemy zły przykład. Takich mają rodziców i takich powinni akceptować.

Wiem, co ma na myśli. Przecież nie chodzi mi o to, że mamy kogoś udawać, grać innych niż jesteśmy. Uważam jednak, że jest strefa zarezerwowana tylko dla dorosłych. Wpuszczanie do niej maluchów może im po prostu zaszkodzić. Nie chcę, żeby moje dzieci myślały, że lekarstwem na niepowodzenia jest puszczenie kilku soczystych bluzgów. A mąż uważa, że owszem trzeba im tłumaczyć, że to słowa dla dorosłych, ale używać ich jak zawsze. Nawet przy dzieciach.

Arek nie przyjmuje moich tłumaczeń. Nic do niego nie dociera. Na kogo wyrosną nasze dzieci, jak będą co dzień wysłuchiwać takiego słownictwa... Mam dość! Tym razem mu nie daruję.

Żona Arka