Choć czasy się zmieniły, wciąż często ludzie podążają utartymi ścieżkami. Przyjęło się, że po szkole średniej należy iść na studia, bo te mają zapewnić lepszą pracę. Po odebraniu dyplomu, czas na małżeństwo i stabilną pracę, a chwilę później na dziecko. Co jednak w przypadku, kiedy druga osoba nie chce zakładać rodziny, studiować lub ma po prostu plany, które nieco "odbiegają" od tych dobrze znanych?
"Moja rodzina od zawsze miała na mnie plan"
Piszę ten list, bo jestem naprawdę załamana. Popełniłam największy błąd w życiu i nie mogę sobie z tym poradzić. Jestem jedynaczką i moi rodzice rzeczywiście dmuchali na mnie. Najmniejsze zadrapanie już było powodem do dramy. Nie mogłam wychodzić ze znajomymi na imprezy, bo przecież coś mogłoby się stać. Kupowali mi ubrania tylko z naturalnych tkanin, najdroższe buty, inwestowali w kursy i szkoły językowe. Odkąd pamiętam byli bardzo troskliwi, a może nawet nadopiekuńczy.
Po studiach, które zresztą sami mi wybrali i opłacili, zaczął się projekt pt. "znaleźć wspaniałego męża dla naszej Martynki". Moja rodzina zawsze miała na mnie plan. Miałam chłopaka, ale według moich rodziców nie nadawał się na ich zięcia. Nie był ambitny, lubił imprezować w weekendy, nie chciał iść na studia - to, co to za mąż dla córki, nawet jeśli ona go kocha? No właśnie, moja miłość do Krzyśka nie miała dla nich znaczenia. Tak mi nagadali, że sama zaczęłam widzieć w nim tylko lenistwo, brak ambicji i imprezy. Rozstaliśmy się i to był błąd. Nie dlatego, że cierpiałam po zerwaniu, ale dlatego, że później wyszłam za człowieka, do którego nic nie czułam i nie czuję.
"Nie kocham Rafała, ale moi rodzice tak cieszyli się na ten ślub"
Rafał to syn przyjaciół moich rodziców. Znamy się od dziecka, ale nie utrzymywaliśmy nigdy kontaktu. Czasami jego rodzice zabierali Rafała, kiedy nas odwiedzali. Później on już miał swoje życie, dziewczynę, pracę, więc nie widzieliśmy się kilka lat. Aż do momentu jego rozstania z dziewczyną. To był świetny pretekst, żeby nas ze sobą od nowa "zapoznać". Obydwoje nieszczęśliwi, ze złamanymi sercami... Czego chcieć więcej?
Przyznam, że Rafał nawet mi zaimponował swoją zaradnością i tym, jak jest dojrzały. Dlatego zgodziłam się na drugie spotkanie. Nasi rodzice byli tacy szczęśliwi. Później było trzecie spotkanie, czwarte i w końcu byliśmy w związku. Nie było między nami uczucia, ale wszystko było tak poprawne. Ja nie byłam o niego zazdrosna, on nie był zazdrosny o mnie, więc już na starcie odeszło w kąt sporo nieporozumień.
Nasi rodzice tak naciskali na ślub, ja nie umiałam odmówić. Moi rodzice poświęcili mi swoje życie, z kolei rodziców Rafała zawsze bardzo lubiłam i szanowałam. Zostaliśmy małżeństwem, obydwoje z fajną pracą, pieniędzmi i obydwoje bardzo nieszczęśliwi. Ja miałam zupełnie inne marzenia, chciałam podróżować, wyjechać do Hiszpanii i tam układać swoje życie. Kiedy poznałam Krzyśka odłożyłam to marzenie na bok. Wiem jedno - na pewno nie chciałam pracować w finansach, na pewno nie chciałam poślubić człowieka, którego szanuję i lubię, ale nie kocham. Na pewno chciałam mieć więcej odwagi, żeby zacząć żyć po swojemu. Ale nie wyszło.
Proszę tego nie oceniać, bo zawsze przychodzą łatwe rozwiązania, jak się na nie patrzy z boku. Tu w grę wchodziła miłość do rodziców, wdzięczność za to, co dla mnie zrobili i dalej robią. Myślałam również, że skoro Rafał to taki fajny i dojrzały facet to zawsze będzie dla mnie wsparciem, a miłość przyjdzie z czasem. Minęło 6 lat i nie przyszła... Teraz w naszym małżeństwie są tylko kłótnie i chłód.
