"Życie mojej rodziny było podporządkowane potrzebom Paulinki. Moja starsza siostra urodziła się mocno upośledzona. Wiedziałam, że rodzice oczekują ode mnie, że po ich śmierci to ja zajmę się siostrą. Nie potrafię oddać jej do domu opieki, ale jest mi bardzo trudno mieć swoje życie. Boję się, że za chwile będzie za późno na budowanie swojego szczęścia. Czuję, że jestem w kropce.
Zajmuję się upośledzoną siostrą
Od zawsze żyłam w cieniu siostry. Paulina jest trzy lata starsza i ja po prostu nie znam innej rzeczywistości. Od małego moje życie było inne od życia rówieśników. Na dwór chodziłam zawsze z Paulinką i bawiłam się w to, w co ona była w stanie się bawić. Przyznaję, nie zawsze było to fajne. Nieraz z zazdrością spoglądałam na wariactwa koleżanek.
Rodzice od początku bardzo dbali o to, żeby Paula była jak najbardziej samodzielna. Godziny terapii, rehabilitacji i przygotowań do życia. Ja oczywiście w tym uczestniczyłam. Niestety w naszym kraju to wszystko jest drogie, a o pomocy można pomarzyć. Często rezygnowałam z własnych przyjemności. Tata ciężko pracował, żeby na to wszystko zarobić, i nie chciałam, żeby musiał dodatkowo zdobywać pieniądze na mój balet czy inne fanaberie.
Dla mnie od zawsze było oczywiste, że pomagam rodzicom w opiece nad siostrą. Teraz gdy ich już nie ma, wiem i czuję, że nie mogę ich zawieźć.
Dla wielu osób to niezrozumiałe. Uważają, że bez sensu się poświęcam. Mam 30 lat i nawet nie miałam czasu na chłopaka. Rodzice zmarli jedno po drugim dwa lata temu. Zostałyśmy z Pauliną same.
CANVA
Siostra ma tylko mnie
Na początku było nam cholernie trudno. Ja nie mogłam się pogodzić ze śmiercią mamusi i tatusia, a co dopiero ona. Do dziś nie jestem pewna czy rozumie co się tak naprawdę stało. Zostałam w domu rodzinnym i opiekuję się Paulą.
Siostra skończyła już 33 lata. Od zawsze lekarze mówili nam, że osoby z takimi wadami żyją maksymalnie 40 lat. Wiem, że to przerażające, ale czasem marzę, żeby się od niej uwolnić. Wiem, że to okropne i źle mi z tym, ale ja naprawdę tęsknie za życiem. Od zawsze nie byłam Magdą! Ja byłam siostrą Paulinki. Wiem, że nigdzie jej nie oddam, ale jest mi coraz trudniej.
Skończyłam dobre studia i mam świetną pracę. Godzę ją z opieką nad Pauliną tylko dzięki temu, że dobrze zarabiam i stać mnie na wynajęcie opiekunki. Poza tym niestety nie zostaje mi za dużo czasu na swoje sprawy. Paula jest jak dziecko, bardzo mnie potrzebuje.
Ostatnio zdałam sobie sprawę z tego, że jak ona odejdzie, nie będę miała nikogo. Nie zbudowałam żadnych relacji, nie mam przyjaciół, rodzina nigdy z nami nie trzymała się zbyt blisko. Ja nawet nie wiem, czy potrafię żyć jak inni ludzie.
Chciałabym czasem spróbować pożyć życiem innych 30-latków, ale jak mogłabym zrobić to rodzicom, Pauli i sobie? Myślę, że my jesteśmy jednością i będę z nią do końca. Tylko czasem tak trudno kolejny raz poświęcić normalność..."
Madzia
