"Trudno opisać skalę bólu, jaki zalewa człowieka po stracie ukochanej. Moja Ania była dla mnie całym światem. Nie chciałem dopuścić do siebie myśli, że rak mi ją odbierze. Anula była bardzo mądrą kobietą. Wiedziała, że umrze i przygotowała mnie na najgorsze. Teraz jestem jej za to bardzo wdzięczny. Mój ból leczę słowami, które wyryła w moim sercu.
Byłem zły, że żona mówi o swojej śmierci
Anula była całym moim życiem. Byliśmy parą od czasów szkoły podstawowej. Nigdy się sobą nie znudziliśmy, nie szukaliśmy rozrywek na boku. Więź, która nas łączyła, jest wręcz magiczna. Niestety nie mieliśmy dzieci. Żyliśmy do końca we dwójkę.
Gdy Anka dostała diagnozę oboje od razu przeszliśmy do ataku. Nasz optymizm nie pozwalał nam dopuścić do siebie myśli, że Ania nie pokona raka. Pewnie, baliśmy się, taka diagnoza to koszmar. Jednak od początku założyliśmy, że nasza historia będzie miała HAPPY END.
Chemia mocno doświadczyła nas oboje. Ania czuła się fatalnie, a ja z bólem patrzyłem na jej zmagania. Cały czas byliśmy w tym razem i traktowaliśmy leczenie jak trudną drogę do normalnego życia. Nie wszystko jednak poszło po naszej myśli. Chemia nie pomagała, a Ania słabła z dnia na dzień.
Ja uparcie trzymałem się pozytywnych myśli, a ona coraz częściej mówiła o śmierci. Nie chciałem tego słuchać. Przecież ona miała wyzdrowieć!
Żona przygotowała mnie na swoje odejście
Anka miała w sobie taką mądrość, że mogłaby nią obdzielić kilka osób. Gdy ja nadal oszukiwałem się, że wygrywany tę walkę, ona powoli zaczynała godzić się z tym, co nieuniknione.
Pamiętam każdą naszą rozmowę o jej śmierci. Reagowałem na nie jak wariat. Na początku krzyczałem, żeby nawet nie zaczynała tematu. Ona ze spokojem przyjmowała wszystkie moje emocje. Mimo że ja naprawdę nie chciałem jej słuchać, konsekwentnie przygotowywała mnie na swoje odejście.
Wiedziałem, jak chce odejść, znałem wszystkie szczegóły jej pochówku. To było bolesne, ale Anula pokazała mi, jaki chce nagrobek i sama wybrała zdjęcie na pomnik. Jednak to nie kwestie materialne były najważniejsze. Ania przekazała mi też mądrość, która pozwala mi, teraz gdy jestem sam, wstawać co rano i iść dalej naprzód bez niej.
Pamiętam tę sobotę, gdy była już naprawdę słaba. Mimo mojego sprzeciwu stanowczo wygłosiła słowa, które noszę w sercu:
Adaś, nawet jeśli nie chcesz w to uwierzyć ja umrę. Zaleje Cię żal i poczucie niesprawiedliwośći. Nie pozwól żeby to one prowadziły Cię przez resztę życia. Spędziliśmy razem 37 lat w szczęściu i miłości, która zdarza się niesłychanie rzadko. Chcę żebyś myślał o tym z wdzięcznością, a nie z żalem. Doceń wspólne lata. Niech smutek i żal nie zasłoni Ci tego co nas spotkało. Żyj wdzięcznością za to co miałeś, a nie żalem za tym co straciłeś...
Nie od razu dostrzegłem mądrość tych słów. Nie od razu potrafiłem wcielić je w życie. Teraz też, gdy budzę się w pustym łóżku, odczuwam żal i smutek, ale coraz częściej potrafię je zastąpić wdzięcznością za wspaniałe 37 lat życia z moją Anią. To wielki dar doceniać...
Jestem wdzięczny żonie za tę lekcję. Wiem, że bez tego moje życie byłoby wiecznym rozdrapywaniem ran. Teraz próbuję pójść naprzód. Z nadzieją na lepsze jutro, doceniając piękne życie u boku mądrej kobiety."
Adam
