"Kompletnie nie mogę się dogadać z mężem w kwestiach wychowawczych. Mamy czwórkę dzieci: dwie córki i dwóch synów. Dla niego dziewczynki są jak księżniczki. Aż żal patrzeć, ale synów non stop strofuje. Twierdzi, że trzeba ich wychowywać na prawdziwych facetów, a nie na dupy wołowe. Ostatnio syn zapytał, czy tatuś go w ogóle kocha...
Mąż nie traktuje równo naszych dzieci
Z Łukaszem poznaliśmy się w szkole średniej. Wiedziałam, że wychowywał się bez ojca, a z mamą miał średni kontakt. Zajmowała się nim głównie babcia. To był złoty człowiek. Chodząca czułość i wsparcie. Łukasz był przy niej taki łagodny i dobry. W sumie to za to go pokochałam.
Obserwowałam ich rodzinną relację, ale tak bez oceniania. Teściowa była naprawdę okropna. Nie raz się o tym przekonałam. Traktowała syna totalnie bez uczuć. Babcia nadrabiała za nie obie. Przy niej Łukasz był taki ciepły i rodzinny.
W końcu założyliśmy własną rodzinę. Najpierw urodziła nam się córeczka. Była oczkiem w głowie męża. Dla syna nie miał już tyle ciepła. Wydawało mi się to normalne. Przy jednym dziecku ma się więcej sił i cierpliwości. Światełko zapaliło mi się dopiero przy kolejnych dzieciach. Od kiedy urodziłam bliźniaki, nie sposób nie zauważyć różnicy w traktowaniu ich zależnie od płci.
Od kiedy zmarła babcia mąż jeszcze bardziej się zmienił. Mam wrażenie, że wartości, które mu przekazywała odeszły razem z nią. On stał się jak żandarm. Przestało mi się to podobać!
Mąż rozpieszcza córki, a dla synów jest bardzo ostry
Marysia ma już 10 lat, Wojtek 8, a bliźniaki 6. Dziewczynki wchodzą mężowi na głowę. Wszystko im wybacza. Mają u niego wyraźną taryfę ulgową. To jak traktuje synów to normalnie tresura.
Chłopcy muszą wstawać bez gadania, dziewczynki jeszcze leniuchują, przekomarzają się z ojcem. Chłopaki muszą mieć porządek, równo układać buty, a córki to chodzący nieład. Chłopcy mają nie ryczeć, jak się przewrócą, a dziewczynki nosi i chucha na ich ranę. Teraz to się tak pogłębia, że aż mnie przeraża.
Oczywiście rozmawiałam z nim o tym nieraz. Każda rozmowa kończy się kłótnią:
Facet musi sobie poradzić w życiu. Popatrz na mnie. Nikt się nade mną nie trząsł i wyrosłem na ludzi — powtarza jak mantrę.
Wiem, że nie było mu łatwo. Matka średnio o niego dbała, a babcia nie nadążała za dorastającym winnych czasach wnukiem. Ale do cholery, czy to jest powód, żeby karać swoje dzieci!
Moim synom nie wolno płakać, tulić się. Muszą być ułożeni, uporządkowani i samodzielni. To jeszcze dzieci. Za to dziewczynki są coraz bardziej rozpuszczone. Już się mało co słuchają, bo tatuś na wszystko pozwala.
Czarę goryczy przelała rozmowa z Wojtusiem. Synek zapytał, czy tata go kocha. Widzi, że jemu okazuje dużo mniej uwagi i ciepła niż córkom. Serce mi się kraje, jak tego słucham. Co mam powiedzieć dziecku? Sama widzę, jak ich traktuje i wcale się nie dziwię, że tak sobie myślą w swoich małych główkach. Jedno jest pewne! Muszę coś zrobić, póki nie jest za późno. Tylko co? Łukasz jest uparty jak wół!"
Żona Łukasza
