Czytelniczka po nagłej śmierci męża Marka pisze o złości i braku sensu w ich historii

Zawsze wierzyliśmy, że wszystko dzieje się po coś

Z mężem byliśmy bardzo dobraną parą. Bez skromności powiem, że byliśmy dobrymi ludźmi. Takimi, na których zawsze można polegać. W zasadzie to Marek nauczył mnie, że trzeba pomagać, dzielić się i nie oczekiwać za to oklasków. Przy nim stałam się lepszym człowiekiem.

Poznaliśmy się jako rozwodnicy. Każde z nas nosiło swoją smutną historię. Ja ciągle rozdrapywałam swoje byłe małżeństwo. Nie mogłam przeboleć zdrad byłego męża. Latami karmiłam się tą złością. On został potwornie oszukany przez żonę. Wykorzystała go, oszukiwała i zostawiła z niczym. Marek w swojej historii dostrzegał tylko to, że dzięki rozwodowi poznał mnie.

Czasem było mi wstyd, że nie potrafię jak on dostrzegać tej głębi... Po 15 latach razem zaraził mnie swoją dobrocią i wdzięcznością. Nigdy mu nie dorównałam, ale zmieniłam się nie do poznania.

CANVA

Cmentarz pełen jest przerwanych historii. Takich jak nasza...

Los kolejny raz udowodnił mi, że nie potrafię znaleźć sensu w każdej historii. Stoję dziś nad grobem męża i nie umiem spojrzeć na to jego oczami. Znów czuję złość i wiem, że nigdy nie pogodzę się z jego nagłym odejściem. Nie tak miała się skończyć nasza historia.

Wyobrażałam sobie, co on by o tym powiedział. Stanąłby, zasępił się i stwierdził, że tak musiało być. Było późno, on czekał na autobus. Na przystanku stała mama z malutką córeczką. Zza zakrętu wyjechał pirat drogowy i wjechał prosto w przystanek. Nie wiadomo jak, ale to Marek odepchnął kobietę  i dziecko, sam zginął.

On pewnie byłby wdzięczny, że znalazł się w tym czasie i w tym miejscu! Ja jestem wściekła i na tego pirata i na tę kobietę. Gdyby wracała o normalnej porze z dzieckiem do domu, on zdążyłby odskoczyć. Przerabiałam tę historię milion razy w myślach. Starałam się zdusić swoją wściekłość, ale to na nic. Nie potrafię tak jak on być wdzięczną za ocalałe życie matki i dziecka.

Czemu to ja muszę cierpieć? Czemu znowu ktoś odebrał mi szczęście? Siedzę na ławce i myślę, że cmentarz pełen jest przerwanych historii. To ci, którzy stają nad grobem muszą znaleźć tę siłę, by iść dalej i znów zbudować swój sens. Nie tak miała zakończyć się historia dwojga dobrych ludzi, którzy wspólnie potrafili czerpać lekcję z życiowych prób. Ja wiem, że tej próby nie zdałam..."

Wdowa