"Jak to mówią: miłość jest ślepa... Właśnie się o tym przekonałam na własnej skórze. Poznałam na imprezie faceta. I to jakiego! Od razu zaiskrzyło. Nigdy czegoś takiego nie czułam. Niestety okazało się, że Marek to prosty budowlaniec. Mocno odstaje ode mnie poziomem. Szaleję za nim, ale wstyd mi przedstawić go znajomym prawnikom. Zastanawiam się, czy jest sens to dalej ciągnąć...
Zakochałam się w prostym budowlańcu
Mam 27 lat, skończone studia na prestiżowej uczelni i wspaniałą pracę. Jestem prawniczką w rodzinnej kancelarii z tradycjami. Cała moja rodzina to prawnicy. Zawsze wiedliśmy życie na wysokim poziomie. Wszystko wygląda bajkowo: kasa się zgadza, spełniam się zawodowo, ojciec bardzo mnie docenia.
Od trzech lat byłam sama i mocno mi to zaczęło ciążyć. Po pracy owszem spotykałam się ze znajomymi, ale zawsze wracałam do pustego domu. I to nie tak, że mam Bóg wie jakie wymagania. Do tej pory miałam dwóch facetów na dłużej. Na studiach byłam z młodym lekarzem. Nasze drogi totalnie się rozjechały, jak zaczął pracę i kasa uderzyła mu do głowy. Z drugim nawet się zaręczyłam. To był syn znajomych taty, też prawnik.
W atmosferze skandalu zerwałam zaręczyny, bo myślałam, że się uduszę. Jacek był tak nudny, a nasze wspólne życie odrysowane jak od linijki. Zero miłości, tylko kalkulacja zysków i strat. Rodzice mocno to przeżyli, a ja na jakiś czas dałam sobie spokój z facetami. Aż do teraz!
Miesiąc temu na imprezie poznałam Marka. To było jak grom z jasnego nieba. Obserwowałam, jak adoruje inne kobiety i marzyłam, żeby mnie zauważył. W końcu wspólna znajoma nas przedstawiła. Po czterech zdaniach czułam, że to facet mojego życia.
Pochodzę z rodziny prawniczej i widzę, że Marek nie dorównuje nam poziomem
Na szczęście oboje poczuliśmy to samo. Całą noc nie mogliśmy się od siebie oderwać. Przetańczyliśmy imprezę, a resztę nocy gadaliśmy w parku, jakby jutra miało nie być. Od tego dnia rozmawialiśmy codziennie. Ja oszalałam na jego punkcie, a on był jakby wycofany.
Oboje jesteśmy zapracowani i widujemy się tylko w weekendy. Marek zawsze zabierał mnie w jakieś romantyczne miejsca. Długo rozmawialiśmy, odprowadzał mnie do domu i grzecznie się żegnał. Dłużej już nie mogłam i w końcu sama zaciągnęłam go na górę. Po wspólnej nocy zapytałam, dlaczego tak długo zwlekał i czemu to ja musiałam przejąć inicjatywę.
Marek czuł, że jest dla mnie zbyt prosty. Nie używa tak wysublimowanego słownictwa, pochodzi z biednej rodziny i nie ma studiów. Zapewniłam go od razu, że liczy się tylko miłość. Przy nim czuję, że mogę wszystko. Przy nim reszta świata się nie liczy.
Wszystko się zmieniło po obiedzie u moich rodziców. Marek nie bardzo potrafił się odnaleźć i strzelał gafę za gafą. Tak szczerze to było mi za niego po prostu wstyd. Jak jesteśmy sami, nie widzę tego. Liczy się tylko tu i teraz, ale wiem, że będzie mi trudno żyć u boku kogoś na tak niskim poziomie. Te różnice będą mi przeszkadzać.
Wątpię, żeby na samej miłości zbudować związek na całe życie. Mało nas łączy, a różnice są coraz bardziej widoczne. Sama nie wiem, czy to ciągnąć, czy uciąć, póki nie zaangażowaliśmy się na maksa..."
Agnieszka, prawniczka z Krakowa
