Mięsa nie jem już od kilku lat. Robię to ze względów etycznych i jest mi z tym dobrze. Badania mam świetne, jednak oczywiście wokół mnie musiało się znaleźć kilku krytykantów. Teściowa przechodzi jednak samą siebie. Uważa, że znęcam się nad jej synem i wnukami...
Teściowa nie daje mi żyć
Jedzenie mięsa jest dla mnie niemoralne. To dlatego kilka lat temu postanowiłam zrezygnować ze spożywania go. Zainteresowałam się dietą wegetariańską, zadbałam o to, żeby właściwie zbilansować swoje posiłki. Jem zatem bardzo zdrowo. Przede wszystkim każde danie składa się ze sporej liczby warzyw, a także roślin strączkowych. Najlepszym dowodem na to, że taka dieta jak najbardziej działa są moje wyniki badań krwi.
Jestem zdrowa, świetnie się czuję, a przy tym dbam także o regularną aktywność fizyczną. To oczywiście widać po mojej sylwetce. Mimo wszystko teściowa nie daje mi żyć. Cały czas wtrąca się do mojego talerza i przy każdej okazji komentuje. Mówi, że niedługo na pewno się rozchoruję, bo życie bez mięsa nie ma sensu.
Najbardziej ubolewa nad losem swojego synka
W moim domu gotuję wegetariańsko dla wszystkich. To oznacza, że mój mąż oraz dzieci zazwyczaj jedzą to, co ja. Oczywiście ich do tego nie zmuszam. Mąż może w każdym momencie przygotować posiłki według własnego uznania. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby pojechał do sklepu i kupił kurczaka, jeżeli ma na to ochotę.
Nie robi tego. Dlaczego? Po prostu moja kuchnia mu smakuje, najada się, więc nie widzi nic przeciwko temu, aby regularnie tak jeść. Dzieci też są zadowolone. Trzeba jednak przyznać, że w gościach czasami wszyscy jedzą mięso. Ja im nie zaglądam do talerza i nigdy tego nie krytykuję.
Moja teściowa uważa jednak, że znęcam się nad całą rodziną. Mówi wprost o tym, że żadna ze mnie gospodyni, skoro głodzę swojego męża oraz dzieci. Argumentuje to tym, że pasę ich tylko trawą i powinnam włączyć do codziennego jadłospisu mięso. Na nic argumenty, że przecież jest ono nafaszerowane antybiotykami!
Chyba się po prostu od niej odetnę
Dzieci u babci są faszerowane jakimiś parówkami, robionymi z nie wiadomo czego. Ona uważa, że to jest w porządku. Ja nie mam siły z nią walczyć, więc po prostu macham ręką. Nie mam zamiaru jednak wysłuchiwać ciągłych tyrad na mój temat.
Mąż nie chce stanąć po mojej stronie, twierdzi, że po prostu powinnam ją zignorować. Ja już jednak nie mam na to ochoty. To trwa LATA! Po prostu się od niej odetnę i przestanę tam jeździć. Najtrudniej będzie w święta, ale jakoś dam radę...
